null Beeld

Review: Peter Verhelst - Mondschilderingen

Vorige week naar de hoeren geweest. In Brugge, in een schimmig keldergewelf. 't Was een stemmige zaak voor ieders beurs, maar ik trof er toch weer het gezelschap van een burgemeester en een intendant - grote geesten, grote beesten.
Een fluisterende ...

Bart Vanegeren

Vorige week naar de hoeren geweest. In Brugge, in een schimmig keldergewelf. 't Was een stemmige zaak voor ieders beurs, maar ik trof er toch weer het gezelschap van een burgemeester en een intendant - grote geesten, grote beesten.

Een fluisterende polyglotte informeerde naar mijn keuze, reikte een okergroen drankje aan en dirigeerde me naar een bank. Daar werd ik opgehaald door een in het zwart geklede blondine, wier voeten ruisten over het zand op de keldervloer. Haar koele hand leidde me naar een bed, gebood me te gaan liggen en blinddoekte me.

Ik voelde handen op mijn handen, hoorde verontrustende woorden, rook gewassen haren, hoorde ritsen openen, voelde stof de welving van mijn adamsappel volgen, rook parfum verstuiven, voelde vingers over mijn lippen wandelen, proefde zinnen als 'Druppels langs mijn mondhoeken, mijn kin, mijn wangen', voelde nooit eindigende haren, proefde opwindende sprookjes, voelde zachte huid, proefde de stem van mijn sirene - en ten slotte zag ik ook, ondanks de blinddoek: ik zag een felwitte bal imploderen en schichten naar alle windstreken uitsturen. Dankbaar tintelend en glimlachend onderging ik de chill-out op een houten bank, beenhard als om de overgang naar de boze buitenwereld vlotter te doen verlopen: onder de koptelefoon bonsde de hartslag van het bed na en bleef de adem van de kamer suizen, dankzij de machines van de machtige Eavesdropper.

Terug thuis - van dolle verdwazing vier keer de weg moeten vragen - las ik 'Mondschilderingen' (Prometheus) van Peter Verhelst, de partituur van het in de kelder van de Brugse Stadsschouwburg gevestigde Sprookjesbordeel. In dat andere verhalenbordeel, het veelvuldig gelauwerde 'Tongkat', drukte Verhelst de wens uit dat zijn beelden, zinnen en woorden zich als een virus zouden verspreiden. Sinds dat oerboek konden Verhelst woekeringen inderdaad nog nauwelijks gestopt worden. Aanvankelijk bleven de uitzaaiingen beperkt tot boeken ('Zwellend fruit' en 'Memoires van een luipaard') maar sinds kort is het hek van de dam. Verhelst schreef het themagedicht voor Brugge 2002, breidde het uit tot een lang verhaal dat gedragen wordt door de stoelruggen van het nieuwe concertgebouw in Brugge en smolt dat dan weer met andere verhalen en sprookjes samen tot 'Mondschilderingen', waarmee het personeel van Het Sprookjesbordeel dus uiteindelijk klanten besmet. Diverse fronten tegelijk openen, heet dat. De woorden van Verhelst maken Brugge tot een bezette stad. Diezelfde stad valt in 'Mondschilderingen' ten prooi aan gefluisterde verhalen die hun verschijningsvorm aanpassen aan wie hen waarneemt. Een jongen krijgt een sprookje ingemasseerd door een meisje, dat na haar verhaal oplost in de stad. De jongen begint een onirische queeste naar de droomstem rond het verslindende Lac d'Amour. Hij pendelt tussen angst en liefde, in een stad die aarzelt tussen stollen en smelten.

Ik las 'Mondschilderingen' in één ruk uit, gromde tevreden, gooide het boekje in een hoek en honger nu al een paar dagen naar de dwingende droomstem van Het Sprookjesbordeel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234