null Beeld

Review: Phosphorescent - Aw Come Aw Wry


'I am not a monster, but I will eat your heart': hebt u deze als eens gebruikt als pick-up line? Vooral niet doen, want het heeft Matthew Houck uit Athens, Georgia, alleen maar miserie opgeleverd, getuige 'Aw Come Aw Wry', de tweede cd die hij als ...

Christophe Verbiest


'I am not a monster, but I will eat your heart': hebt u deze als eens gebruikt als pick-up line? Vooral niet doen, want het heeft Matthew Houck uit Athens, Georgia, alleen maar miserie opgeleverd, getuige 'Aw Come Aw Wry', de tweede cd die hij als Phosphorescent uitbrengt.

'Aw Come Aw Wry' bevat drie ultrakorte versies van de titeltrack: bruggetjes tussen de zeven andere songs, die variëren van puik tot indrukwekkend, maar steevast poelen zijn van onheil en wanhoop. Openingsnummer 'Not a Heel' is nog de minst deprimerende track, maar als Houck in 'Joe Tex, These Goddam Taming Blues (Are Killing Me)' de engelen aanroept om hem van de blues te verlossen, dan weet u het wel: the shit has hit the fan. Gelukkig is Houck niet te beroerd om af en toe eens met zichzelf te lachen, bijvoorbeeld in 'I Am a Full Grown Man (I Will Lay in the Grass All Day)' - zo zou 'Lust for Life' geklonken hebben als Iggy Pop het in Nashville had opgenomen.


'Dead Heart' is een wél volledig uitgewerkte versie van het titelnummer: 'I wasn't born just to die', pruttelt Houck stilletjes tegen, terwijl een pump organ de rouwstoet aankondigt, en het Aw Come Aw Wry Choir hem nog enige troostende woorden toezingt. Het mag allemaal niet baten: tabak pruimend en leunend op hun spade, wachten de grafdelvers ongeduldig tot ze de put mogen dichtgooien. Samen met een piano schraagt dat koor ook 'South (of America)', en het keert later in volle glorie terug in 'Endless pt. 2', de grandioze finale van de langzaam uitbottende folksong 'Endless pt. 1'. 'Aw Come Aw Wry' eindigt met 'Nowhere Road, Georgia, February 21, 2005', twintig minuten street ambient opgenomen op een lamlendige regenachtige dag (we zetten ons geld in op 21 februari 2005,). Het lijkt een spielerei, een goedkoop trucje om een plaat met driekwartier muziek meer dan een uur te laten duren, maar we moeten toegeven dat we na een dozijn keer luisteren de cd nog altijd laten uitsterven: 'Nowhere Road…' is de ideale mentale chill out na zoveel tristesse. U hoeft ons - we zijn in een coulante bui - niet op ons woord te geloven. Probeer zelf 'Aw Come Aw Wry' eens uit, en put troost uit de zachte gloed die van uw cd-speler zal afstralen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234