null Beeld

Review: Pierre Mérot - Memmen

De laatste jaren werden de Franse letteren tot tweemaal toe uit hun zelfgenoegzame sluimer opgeschrikt; toen Michel Houellebecq zijn provocerende brandbom 'Elementaire deeltjes' dropte, en toen Catherine Millet haar avontuurlijke geslachtelijke omgan...

De laatste jaren werden de Franse letteren tot tweemaal toe uit hun zelfgenoegzame sluimer opgeschrikt; toen Michel Houellebecq zijn provocerende brandbom 'Elementaire deeltjes' dropte, en toen Catherine Millet haar avontuurlijke geslachtelijke omgang te boek stelde in 'Het seksuele leven van Catherine M.' Eén en ander deed de prangende vraag kiemen of Houellebecq en Millet het ooit gedaan zouden hebben - samen, bedoel ik, met elkaar dus. 't Zou best kunnen, hun beider zoektocht naar genot verliep in dezelfde periode en in dezelfde streek, en dus mogelijk langs dezelfde clubs en partouses. 't Zou zelfs kunnen dat ze zich die mythische eenwording niet meer herinneren, hun ideaal was immers opgaan in een anoniem kluwen van lustvolle lichaamsdelen. In elk geval hebben Houellebecq en Millet voor nageslacht gezorgd: op zoek naar bestsellers in de slipstream van 'Elementaire deeltjes' en 'Het seksuele leven van Catherine M.' hebben Franse uitgevers de jongste jaren massaal boekjes-zonder-broekjes in de markt gezet, en hun Nederlandse collega's zijn hen in ijltempo gevolgd. Vooruit dan maar, de lente roert zich: laten we eens voor een Parijs triootje gaan - met een belachelijke, een verdienstelijke en een vermakelijke participant.

Geslaagd is 'Memmen', het debuut van Pierre Mérot - van de drie het boek dat zich het minst tot lezen met één hand leent. 'Memmen' volgt de neergang van Oom, die - ongetrouwd, kinderloos, alcoholisch, neurotisch en werkloos - bezwijkt aan gebrek aan liefde. Waar Blau Réage wilde kopiëren en Arcan Millet tot voorbeeld nam, heeft Mérot overduidelijk in navolging van Houellebecq geschreven. Niet alleen de toon herinnert aan de filosoof met de moker, ook diens favoriete onderwerpen (de betaalde liefde) en zelfs sommige van diens tics (de Monoprix) passeren de revue. In de drie gevallen is het origineel te verkiezen boven de kloon, maar Mérot zit zijn voorbeeld bij momenten verbijsterend dicht op de huid, vooral als hij zijn beenharde, stilistisch uitgebeende cynisme de vrije loop laat: 'De liefde duurt zo lang als de tijd die het kost om de ander te vernietigen.' Het opvallendste verschil tussen meester en leerling is dat Mérot geestiger is dan Houellebecq. Helaas levert cabaret zelden literatuur op: wat Mérot wint aan lachsalvo's, verliest hij aan slagkracht. Maar voor een joyeuze toets van het decadente die rijmt met de bottende lente, weet u waarheen. (Zie ook de besprekingen van 'Hoer' van Nelly Arcan en 'In Zijn Handen' van Marthe Blau.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234