Review: Pixies op Rock Werchter 2014

Hebben we u eigenlijk ooit al verteld over onze nonkel Francis, bijgenaamd ‘Zwarte Frank’?

Neen? Welaan dan. De jaren negentig zaten nog in hun ochtendgloren toen onze nonkel Francis met z’n indiebandje - zelf bijeengesprokkeld - langs de plaatselijke jeugdhuizen tourde. Het was een klinkend succes, maar onze Zwarte had er algauw genoeg van en blies de boel op.

Voor alle duidelijkheid: Zwarte Frank speelt niet in Pixies. Dat is Frank Black. Toegegeven, er zijn wat parallellen in hun beider histories, en vooral wanneer hij zichzelf in het Engels probeert voor te stellen in het buitenland, heeft onze nonkel vaak heel wat bekijks. Maar toch. Ónze Zwarte Frank – die bijnaam heeft hij trouwens gewoon te danken aan z’n problemen met de fiscus - zit inmiddels in de bak. Frank Black, daarentegen, stond zaterdag met de rest van zijn Pixies in The Barn.

Ja, The Barn: eivol, met kans op onlusten. De tent dreigde voor de tweede keer in evenveel dagen krakend uit z’n naden te scheuren. Hoe gekke ideeën soms lonen: ‘Waarom niet eens drie kwartier op voorhand naar The Barn afzakken voor Pixies?’ hadden we onszelf nog afgevraagd, en vervolgens gelukkig de daad gezwind bij het woord gevoegd. Dáárom: omdat de ingangen zo’n veertig minuten op voorhand al volkomen dichtgeslibd zaten. Druk. Retedruk zelfs, in die mate dat we, toen we plots jeuk voelden krioelen ter hoogte van de schaamstreek, beleefd aan de persoon vóór ons moesten vragen of die misschien niet snel eens wou krabben.

Nog voller kon onmogelijk, en dus kwamen Frank en de rest van zijn Pixies gewoon vijf minuten te vroeg op. Om te vragen of u het allemaal wat rustig aan wou doen en ervoor wou zorgen dat er niemand gewond zou raken. Had u gedacht. Nee, voorzichtigheid is voor pussies, en voor groepen die het niet aandurven om hun set te openen met een boeketje gebalde vuisten als ‘Bone Machine’, ‘Wave of Mutilation’ en ‘U-Mass’. Bloed werd gespuwd in die laatste, er werd gal gegorgeld in ‘Something Against You’. Ja, Frank Black is nog altijd boos. Boos op u. Boos op ons. Boos op zijn én onze ouders, en boos op de weegschaal die hem elke ochtend probeert te overtuigen dat de jaren tachtig en negentig al ettelijke kilo’s achter hem liggen.

Uitstekende opbouw, maar even verderop bleek er ook jong grut van ‘Indie Cindy’ – enkel op papier een Pixies-plaat – de setlist ingeslopen te zijn. ‘Bagboy’, ‘Greens and Blues’, ‘Magdalena’ en ‘Silver Snail’: beetje sneu om ze zo te zien spartelen in het diepe water, maar ze volgden gelukkig wél mooi de vertrouwde Pixies-formule die voorschrijft dat alles wat niet op drie minuten gedaan kan worden de moeite niet waard is. Lees: even snel voorbij als ze kwamen, en dan weer vrolijk voortstomen. ‘Crackity Jones’ had de waanzin, ‘Here Comes Your Man’ de euforie,’Debaser’ de Andalusische hond en ‘Monkey Gone To Heaven’ het adres van de Almachtige: ‘Festivalwei Werchter, bus zeven’. O, en ‘La La Love You’ too, David Lovering.

Maar er waren nóg Pixies aanwezig. De nieuwste heet bijvoorbeeld Paz Lenchantin, speelt bas, en vervangt de Kim die dé Kim verving. Voor zaterdag hadden we nog geen kennis gemaakt – en echt te springen stonden we eerlijk gezegd ook niet - maar sinds we ze ‘Gouge Away’ uit haar snaren zag plukken, willen we haar hierbij graag tot ‘Kim III’ uitroepen – een prestigieuzere titel moet nog uitgevonden worden voor wie bas speelt bij Pixies.

Hoe anders kon het eindigen dan met ‘Where Is My Mind?’: de vraag die we onszelf elke Werchter-ochtend weer stellen, en waarvan de ooohoooh’s in The Barn niets minder waren dan een generatiepact voor iedereen van zeven tot zevenenzeventig. ‘Kiekevlees’, zou Jean-Marie Pfaff zeggen - en we zouden hem nog gelijk geven ook. Een meisje naast liet een traan trollen. ‘Van de emotie’, zei ze. ‘En omdat u op mijn tenen staat.’ Mocht u onze mind alsnog tegenkomen ergens op de wei: op een droge en donkere plaats bewaren, graag. Dank.

Bisnummers noch bindteksten: Black Francis sprak tussen de noten door in tongen, maar bleef ernaast consequent zwijgen. Jammer voor wie voor de levenswijsheden kwam. Hoewel, wij moesten aldoor denken aan de laatste woorden die nonkel Francis ons toevertrouwde, net voor de deur van de politiecombi finaal dichtklapte: ‘Jongen, twee dingen. Eén: de Rode Duivels zullen nooit wereldkampioen worden. En twee: feetjes bestaan niet.’ Dat eerste hopen we nog altijd ooit vurig te kunnen weerleggen, maar wat dat tweede betreft: pertinent onwaar, nonkel.

Pixies live.


Het moment

Gitarist Joey Santiago die zijn instrumentkabel probeerde in te pluggen in het oor van Frank Black. Gelukkig zonder weinig gevolgen - zowel voor Frank als voor ons.


Het publiek

Tal- én geestrijk. Bééldig.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234