null Beeld

Review: PJ Harvey - To Bring You My Love

De mise-en-scène is de volgende: een dor, verlaten landschap, ergens in de Verenigde Staten; een schamel farmhouse, omzoomd met een hek dat hier en daar gaten vertoont; op het erf het wrak, zonder wielen, van een Chevvy uit een slecht bouwjaar; een kleine, slecht verzorgde veestapel; donkere, rommelende lucht, nerveuze kraaien, een hond die roerloos op de frontporch ligt. Alleen zijn linkeroor beweegt, door de wind. Is hij dood?

In het huis woont een vrouw die door haar man in de steek is gelaten. Of misschien heeft ze hem vermoord. Ze heeft, in ieder geval, niet meer alles op een rijtje. Ze wordt gek van eenzaamheid, of van iets anders, dat weten we niet. Op 'To Bring You My Love' van PJ Harvey staat de rest van het verhaal, of liever tien flarden uit het scenario, want zekerheid is ons niet gegund. Het is een film zo noir als de nacht, een plaat zo visueel, én zo geheimzinnig, akelig bijna, dat we ze méér dan eens hebben moeten afzetten om naar lucht te kunnen happen.

Het eerste nummer, de titelsong, is al meteen raak. Je ruikt een stoffige omgeving, hoort een gitaar die klappert als een loshangend vensterluik, een langzaam in een dreigement veranderende stem; 'To bring you my love! To bring you my love!' krijst Harvey. Iemand kruipt rillend van angst onder de vensterbank: met die liefde is iets niet pluis. Aan het eind krinkelt een ziek orgeltje de volgende scène in: 'Meet Ze Monsta', een krakende, brullende song, Harvey die met haar hele keel, haar hele lijf zingt, buiten adem, alsof ze de voorbije dertig kilometer voor haar eigen dolgeworden demonen op de vlucht is geweest. De paranoia spàt eraf. 'Working for the Man' is een verraderlijk lui klinkend nummer, dat aan het eind door een steeds harder aangespannen bas wordt verstikt, gewurgd. Ik geef toe: het klinkt vreemd. Maar het klinkt gewoon zo.

Het akoestische 'C'mon Billy' klinkt al iéts minder alsof het vol vleermuizen hangt, en 'Teclo' is een verscheurde maar zowaar passionele song met een tekst waar we (misschien gelukkig maar) niet wijs uit geraken. En net als je denkt: het gaat wel weer, krijg je 'Long Snake Moan' (knallend, kordaat, schreeuwerig, een tot song gerekte gil); het killige, knagende 'I Think I'm a Mother', en 'Down by the Water': een mysterieuze, griezelige klaagzang, die uitloopt in een kinderrijmpje, op fluistertoon. Er is één en ander misgelopen, daar by the water. Er drijft iets in.

In elk nummer wordt een stukje uit 'Het kleine griezelhuis op de prairie' blootgelegd: het zijn puzzelstukjes, maar er ontbreken er nogal wat. Alleen 'Send His Love to Me' (een bevel aan een hogere macht) valt op door zijn explicitatie: er zijn gebroken harten in het spel, de breuk is onherstelbaar, het huis verandert in een hel, 'Rooms turn into cells', de horror story op haar hoogtepunt.

De slotscène heet 'The Dancer': een wazige, in een vermoeid orgel dobberende song die het onderzoek alweer flink bemoeilijkt. Na afloop is slechts één ding duidelijk: 'To Bring You My Love' is de beste film sinds 'Siamese Dream' van Smashing Pumpkins. Binnenkort bij u in de buurt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234