null Beeld

Review: Placebo op Pukkelpop 2010 (Main Stage)

Nog vier keer, en de tienrittenkaart van Placebo op Pukkelpop zit vol. U ként Brian Molko en co onderhand dus wel, maar hey: wat zou een jarenlange vriendschap geen opwinding meer kunnen opleveren?

Jeroen Maris

Het optreden

Placebo mocht op het hoofdpodium de eerste Pukkelpopdag afsluiten - de groep is een headliner geworden, en dat heeft zo zijn gevolgen. De rauwe teenage fear is professioneel vertier geworden, de set een welafgewogen balanceertruc tussen classics en recenter werk. En niemand die nog gelooft dat Brian Molko een hopeloze trapeze-artiest is, zwevend tussen oeverloze decadentie en opgekropte tristesse.

Maar wat zou het? Placebo leverde eens te meer een set af met poten en oren, Molko - met bril! - is gewoon het androgyne buurjongetje dat het ver geschopt heeft, en af en toe trakteerde de band zowaar op een verrassing - Teenage Angst' bijvoorbeeld (zie: ons hoogtepunt), en de pas recent in de setlist geïntroduceerde Nirvana-cover All Apologies'.

En voor het overige deed Placebo dus wat een headliner hoort te doen. Eén: de hits met een zekere panache presenteren. Every You Every Me' blijft een brok ongekunstelde opwinding, Special Needs' van hetzelfde, Song to Say Goodbye' zet elke festivalwei in een boog van euforisch licht, The Bitter End' bijt ook na honderd keer nog in het nekvel, en Taste In Man' blijft de song waar elke mediocre indiegroep een koppel ledematen voor veil heeft. Twee: de recentste plaat (Battle for the Sun' in dit geval) niet doen verbleken bij dat oud geweld. En het moet gezegd: Ashtray Heart', het titelnummer, Breathe Under Water' en Bright Lights' klonken stuk voor stuk als buddies met wie het goed inpilsen is.

Placebo anno 2010 is niet meer baanbrekend, angstaanjagend of kinky - wel relevant, en geschikt om achter een eerste festivaldag een point final te zetten dat eerder een gekalligrafeerde stip is dan een onnozel puntje.

Hoogtepunt

Teenage Angst' - een gouwe ouwe: stansten ze in 1996 op hun debuutplaat, en speelden ze in datzelfde jaar op… Pukkelpop.

Quote

Als ze mij iets noemen, dan meestal een motherfucker. Soms ook een anarchist, of een onanist - da's iemand die veel masturbeert, en gelijk hebben ze! Maar af en toe voel ik me ook een boeddhist, en dan speel ik dit' (Brian Molko zet The Never-ending Why' in.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234