null Beeld

Review: Platform

'Platform' is tot nu toe de mooiste film van het jaar. Hij bloeit maar heel langzaam open en stelt uw innerlijke metronoom zwaar op de proef, maar wees gerust: het loont de moeite. 'Platform' volgt van 1979 tot 1990 het wel en wee van een rondreizend...

Erik Stockman

'Platform' is tot nu toe de mooiste film van het jaar. Hij bloeit maar heel langzaam open en stelt uw innerlijke metronoom zwaar op de proef, maar wees gerust: het loont de moeite. 'Platform' volgt van 1979 tot 1990 het wel en wee van een rondreizende Chinese theatergroep in de afgelegen provincie Shanxi, een desolaat oord dat door Peking en de rest van de wereld lijkt te zijn vergeten. In het begin van de film brengen de in blauwe katoenen schorten gehulde groepsleden gedwee patriottische zang- en dansnummertjes ten gehore, zoals dat nog hoorde in 1979. De film kruipt vooruit, en soms lijkt het wel alsof de tijd in de bioscoopzaal letterlijk is stilgevallen. De groepsleden - een groepje inerte Chinese slackers - hangen verveeld rond in het dorp, leunen tegen gevels, zitten op het trottoir van een opgebroken straat, ten prooi aan een overweldigende lijzigheid, alsof ze zich in een superlomige film van Jim Jarmusch bevinden. Maar dan gebeurt er iets: de subsidies van het gezelschap worden geschrapt, een eerste signaal dat er iets - een verandering, een nieuwe wind - op komst is. En ineens trekt één van de groepsleden een jeans met klokvormige pijpen aan. De jongens laten hun haar groeien. Een halfuur later (de film duurt 160 minuten) zien we, ergens achteraan in beeld, iemand met een wasmachine zeulen. De inwoners van een afgelegen plattelandsdorpje verzamelen zich voor een feestelijke gebeurtenis: de eerste gloeilamp zal worden ingeschroefd. En dan, na anderhalf uur film, trekt één van de danseresjes zowaar een millet aan! De film trekt zich op gang zoals heel China zich in de jaren tachtig op gang begint te trekken - net zoals de vlakke lijn van een hartslagmeter die opeens begint te bliepen. En voor je het weet ontploft 'Platform', en brengen de groepsleden geen hulde aan Mao meer, maar staan ze, gehuld in felrode kruippakjes, te dansen op een nummer van Modern Talking. The times they are a-changing, zelfs in China. En ineens dringt het tot je door: de aanpak van regisseur Jia Zhang-ke, de maker van het prachtige 'Xiao Wu, Artisan Pickpocket', sluit als een bus. Dat langzame ritme, dat móét zo. Die stilstand uit de eerste helft van de film, dat is de culturele stilstand van China. En dan begint het te dagen dat je al de hele tijd naar een meesterlijke, briljant doordachte viersterrenfilm hebt zitten kijken, een film die je aan den lijve doet ondervinden hoe het is om een culturele revolutie mee te maken. Want als 'Platform' één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat de toekomst aan de Chinezen is. Lang nadat het Westen, in navolging van het Oude Rome, zal zijn weggezonken in een poel van verderf en decadentie, daar naartoe getrokken door een troep naakte televisiebabes, domme televisiemakers en gewiekste zakkenvullers, zullen de Chinezen nog vrolijk staan dansen. Omdat ze, verstandig als ze zijn, de deuren naar het kapitalisme slechts heel langzaam openzetten. Omdat ze slechts mondjesmaat ijskasten, broodroosters en televisietoestellen binnenlaten. Omdat ze leren van onze fouten. En vooral: omdat ze de mooiste films maken.

'Platform' draait vanaf deze week in de Arenberg in Brussel, vanaf 17 juli in de Cartoon's in Antwerpen, en vanaf 1 augustus in de Sphinx in Gent.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234