null Beeld

Review: Pomrad op Pukkelpop 2015

In de notulen van elke Pomrad-vergadering staat het in bold: de groove is baas.

Er zijn, vergeleken met Kiewit twee jaar geleden, dingen niet veranderd. Pomrad is nog altijd dat gestaag uit de hand lopende theekransje van synths en samples en dansbaar sentiment. Adriaan Van de Velde beschouwt zijn eigen stem nog altijd als een boef: alleen door een vervormer vertrouwt-ie 'm. En er wordt nog altijd gedanst. Niet like it's 1999, wel like it's 2099.

'De experimentele popsong ging z'n luiers overmoedig uitwassen'

Er zijn dingen wél veranderd, en dat is goed: live is Pomrad geen eenmansproject meer, wel een band, met hulp langs twee kanten, en opwinding hier en schoolreisgevoel daar en een luilekkerlandgitaartje ginder. Live gaf dat een vól geluid: de experimentele popsong ging z'n luiers overmoedig uitwassen. De drum pikte mooie meisjes op, de beat deed aan opwindend filerijden, de groove heerste als een vriendelijke dictator.

Pomrad woont nog altijd in Eclectistan: het riedeltje dat in die briljante 'Postbus X'-aflevering een spannende wending inluidde gedijde perfect in de armen van uit melkwegstelsels ver van hier geshipte exotica. Ik zag een beat met een strooien rokje aan. Ik hoorde een sample met drie diploma's. En ik spotte - ja, Adriaan doet nog altijd aan muziekinstrumentenemancipatie - een niet-ironische keytar.

Wat ik me bedacht: Pomrad is toch zo'n beetje als die tweeduizend stukjes-legpuzzel van Scarlett Johansson die ik gisteren finishte. Je begint eraan en je zíét het niet, het lijkt een onmogelijke opdracht, maar dan gaan op een goeie avond de stukjes met elkaar aan het roddelen, en voor je 't weet ligt er een compleet in elkaar gepuzzeld bewijs van schoonheid voor je - Scarlett met al haar weggegooide lachjes, klaar om verliefdheid uit te lokken.

Enfin: Pomrad had een toverstaf mee, bracht daarmee de roes, en geen Bancontactpolitieman die wenste in te grijpen.


Het moment

Het laatste stukje van de puzzel gelegd, de laatste tune geïmproviseerd, de laatste groove gedanst - en het licht dat weer aanging, en de euforie die nog lang je beste maatje bleef.


Het publiek

Geen volle Castello, wel een dansende Castello.


Quote

Wellevende jongen, die Adriaan: een dozijn 'Merci!''s geteld.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234