null Beeld

Review: Porcupine Tree op Rock Werchter 2010 (Pyramid Marquee)

Blame it on de wietdampen die overal om ons heen opwolkten, maar we zijn nog altijd niet zeker wat we in de Marquee precies ondergaan hebben. Cultureel verantwoorde metal voor veertigers? Progressieve rock voor Canvas-minnende metalheads? Vraag het ons over een week nog eens.

Het optreden

Frontman Steven Wilson en zijn Britse kompanen mogen dan muzieknerds zijn, die in vakbladen als Record Collector hun afkeer voor R&B diva's en simpele fifties rock'n'roll belijden, ze tellen wél de eminente Richard Barbieri (ex-Japan) in de rangen, mogen de ene na de andere plaat van progrock-excellenties King Crimson restaureren en zijn net zo tuk op Boards Of Canada, Radiohead en The Mars Volta als u en wij. In tracks als Drawing The Line' en Kneel and Disconnect' mixten ze vanavond retestrakke gitaarsalvo's met frenetieke refreinen en onheilspellende bijna-stiltes: denk aan de soundtrack bij beelden van storm chasers, terwijl u afwisselend de fast forward- en slo-mo-toets ingedrukt houdt. U headbangde massaal mee en bleek vaak zelfs de intro's van de intro's te herkennen. Toch kon hun set ons maar matig bekoren. Lag het aan die tamme videobeelden, een brij van gedateerde psychedelische' sequenties (Ken Russells Altered States' dateert intussen al van 1980, lads!), derderangs sci-fi, wazige homemovies en interludia voor gothic-fans met een treinfixatie? Of was het omdat je je bij voorkeur helemaal onderdompelt in de muziek van Porcupine Tree, wat tamelijk moeilijk is wanneer je voortdurend rondvliegende kangoeroeballen en rondzwaaiende curryworsten van nafeestende Hollanders moet ontwijken? We hebben ons in elk geval beter geamuseerd toen The Australian Pink Floyd Show drie jaar geleden de Marquee aandeed.

Hoogtepunt

Moeilijk! Die loeiende, onverhoeds opwellende monsterriffs die voor een keertje perfect synchroon liepen met de avonturen van de getormenteerde robot op het doek misschien…

Quote

Wilson is geen Beth Ditto, die we daarstraks op het hoofdpodium de ene one-liner na de andere hoorden spuien. Verder dan een Can you stand a ballad? Something mellow?' vlak na een ellenlang uitgesponnen Don't Hate Me' kwam hij niet. We overwogen een splitseconde lang om ja te knikken, tot we hoorden dat het melige, semi-akoestische Lazarus' werd ingezet. Follow me down to the valley below'? We dachten het niet, Stevo.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234