Review: Portishead - Portishead

Maandag: 'Portishead' ziet eruit als een oude jazzplaat, maar klinkt als een 78-toerenplaat van Mars, en klinkt dik oké. Ik interview Frank Vanderlinden en zeg hem dat Geoff Barrow van Portishead het vierdub­bele van het begrote budget door de ...

Maandag
Frank Vanderlinden
Geoff Barrow
'Zeggen dat dat snobisme is, is makkelijk. Als die mens dat nodig heeft, moet hij dat vooral doen. Het omgekeerde snobis­me, stijl 'Wat een gezever allemaal, waarom doet hij niet normaal?' is vee! erger. Waarom zou hij trouwens normaal doen, hij is een artiest?'

Dinsdag, notaboekjesdag: We horen dat 'Portishead' een broertje is van 'Dummy', maar dan één zoals 'Odelay' van 'Mellowgold'. Binnenkomer 'Cowboys' is al me­teen een middenvinger naar al wie 'achtergrondmuziek' roept. Graaf Lee Marvin op, laat hem 'I was born under a wandering star' achterstevoren zingen, en voeg, al roerend, samples toe: dat is 'Cowboys'. 'All mine' doet het met een cut up big band. 'Undenied' combineert zachte pianomuziek met triphop tres grand cru. Het kraakt en piept alle kanten op, en Beth Gibbons' stem doet het eerste Smirnoff-glas barsten. Olala, vrien­den, Seth Gibbons' wanhoop als ze 'How can l carry on?' croont, en aan het einde die piano die overblijft: je voelt je ongemakkelijk als Pipo De Clown op een SM-feestje, maar je be­stelt er nog één. 'Half day closing' is wéér een totaal ander arrangement. Begin hier in de platenwinkel: je hoort viersporendrums, een theremin, psychedelica op z'n 'I am the walrus' en Gibbons die een paar octaven hoger gaat dan elders en DAARNA door een fucking machine NOG hoger wordt geslingerd. Denk aan het snerpende einde van 'Karma police' van Radiohead, maar laat je adem niet helemaal afsnijden, want 'Over' leunt laconiek tegen een Spaanse gitaar aan tot de scratcher gek wordt, en 'Humming' is een wonderlijk impromptu vol dub, static, kerkorgels en paardenmolens. Hoor hoe de groep die ongewild een patent nam op de naam 'triphop' het genre aan scherven gooit, en terug­slaat met iets nieuws. Hoor hoe lucht water wordt. Van Beth Gibbons vra­gen we ons ondertussen af wat ze die drie jaar heeft meegemaakt. In 'Mourning air' is ze een prachtige torch-singer, in 'Seven months' doet ze Shirley Bassey na, en 'Only you' werkt ze af zoals Lucky Luke sigaret­ten rookt, terwijl ze - denken wij toch - duidelijk hoorbaar lijdt. 'Elysium' is hiphop meets Hitchcock. En in afsluiter 'Western eyes' zijn de laatste woorden die van een (gesample­de) mannelijke crooner: 'I feel so cold, all hookers and gin, this mess we're in'. Het trapt de schoenen eindelijk aan de kant, het gooit de das los en zet het bovenste knoopje open. Het begon tijd te worden.

Woensdag: Tot zover de bullshit. 'Portishead' is bij een achtste beluis­tering geen moeilijke plaat meer, al­leen een heerlijk complexe. En, als je aan de duisternis bent gewend, niet langer een donkere schijf: stel zelf vast hoe een plaat die eerst kaal, guur,

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234