null Beeld

Review: Prince - Prince: ‘Sign O The Times’

Toen. Een straaljager doorbrak de geluidsbarrière en m’n grootmoeder verzuchtte: ‘Wat een tijden!’ Ze had al twee wereldoorlogen en twee huwelijken doorgemaakt, maar ondanks dat vond ze de golden sixties geen jaren van verademing. Wat fijn voor haar dat ze in 1987 al jaren dood is.

Nu. Het meisje zegt: ‘Maandag ga ik naar de dokter; misschien heb ik AIDS’. Eén van haar vriendjes verdroeg in Afrika de eenzaamheid slecht, en toen hij terugkwam had ze hem bloedwarm onthaald. Vandaar. Maar maandag gaat ze naar de dokter. ‘L’amour is louter een kwestie van eerst het zaadreservoir dicht te knippen zodat er geen lucht in komt, het condoom over de hele penis te stropen, zodat het er niet onverhoeds af kan schuiven, en l’amour is ook een kwestie van bij het aanbrengen voorzichtig te zijn met gescheurde vingernagels, kettingen, ringen enzovoorts. L’amour is angst. Kapot op kapotje.

Prince schetst in ‘Sign O The Times’, de voortreffelijke single waarmee de gelijknamige dubbelelpee begint, een tijdsbeeld: ‘In France a skinny man died of a big disease with a little name / By chance his girlfriend came across a needle and soon she did the same / At home there are seventeen-year-old boys and their idea of fun is being in a gang calle ‘The Disciples’ / High on crack and totin’ a machine gun’. Hij stapelt nog méér beelden van dood en verval en ontreddering op maar op het einde van de song besluit hij met ‘Let’s fall in love / Get married / Get a baby / We’ll call him Nate (if it’s a boy)’ . Zou het leven dan toch onverminderd doorgaan? Ik weet het niet. Om te overleven wijd ik me dan maar aan de Schoonheid of dompel ik mezelf onder in de illusie dat Schoonheid bestààt. Deze dubbelelpee heeft er in ieder geval veel mee te maken.

Het valt niet mee om origineel te zijn; iets nieuws doen is bijna onmogelijk, zeker in de popmuziek die eigenlijk een kettingreactie van echo’s is. Maar Prince, wiens pseudoniem te nederig is, doet iets ongehoorde. Op ‘Sign O The Times’ lijkt elk geleuid opnieuw uitgevonden; soms herken je een sound van vroeger, maar snel vervaagt dit, déjà entendu, want Prince heeft zijn verleden en zijn roots onherkenbaar vertimmerd. Elke beat op deze plaat is moderne wiskunde al krijg je geen ogenblik de indrukvan geforceerde techneuterigheid. Alles valt in een sierlijke plooi: alles aan deze muziek is even grillig als natuurlijk. Het is popmuziek met een nieuw élan. Ik sta er versteld van.

Ondanks AIDS blijft Prince gehecht aan sex & romance en stevent hij als vanouds op allerlei orgasmes af: ‘I think about it, baby, all the time’, luidt het in het opwindende ‘It’, onweerstaanbaar gekrijst en met een grandioze groove. ‘Hot thing’ is een heet ding, en ‘Housequake’ dat een bijzonder vreemde, maar prachtige beat heeft, bevat een keuren aan piepjes en fluitjes en belletjes, die ondanks hun verscheidenheid allemaal iets met elkaar te maken hebben. ‘Play the sunshine’ heeft iets van vrolijk opstuivende poprock en is een spurtje naar de roes; de vocals kronkelen door de ritmiek als de Slang door de kruin van de Boom; in de staart van deze song zit een merkwaardig Zappa-esk en jazzy riedeltje op vibrafoon. Nog meer jazzigheid in de keyboards van ‘The Ballad of Dorothy Parker’: wat een frasering! Wat een ijzige beheersing van het falsetto! Wat een soul! Soul gloeit voorts innig mooi op in ‘Forever in my life’, waarin de beat tot op het bot wordt uitgekleed en Prince een onverwachte bespiegeling maakt over gesetteld zijn.

Ballads die de mens naar z’n smeltpunt jagen: ‘Adore’, duizelingwekkend hoog gezongen en grote verlangens oproepend; ‘Slow Love’ een geraffineerd en eindeloos voorspel, dat voor mijn part nog langer had mogen duren. Ter afwisseling even een scherzo: ‘Starfish & Coffee’, een herinnering aan een jeugdliefde, met een piano-intro die me aan Paul McCartney doet denken en uitmondt in prachtig gearrangeerde pop. ‘U got the look’ is op een elegant gestileerde (het kàn) hardrock-riff gebouwd en is dan ook tegen orkanen bestand. Na een maat van de bruidsmars, stapt Prince het innig mooie ‘If I was your girlfriend’ binnen, en legt daarbij de tendresse van deze vervloekte wereld in z’n stem. In de verfunkte pop ‘Strange Relationship’ heeft hij het even over een complexere vorm van liefde: ‘Baby, I just can’t stand 2 see You happy/More than that I hate 2 see U sad’. Hij wekt even de indruk dat hij zich met all American rock-’n-roll inlaat in ‘I could never take the place of you man’ - Springsteen is hier, dacht ik eventjes - maar al snel merk je hoe bijzonder Prince ook in een veeleer klassieke song kan zijn. Alle grote zondaars neigen natuurlijk naar het Opperwezen, en Prince bidt in ‘The Cross’: een aandoenlijke poging om z’n ziel te redden, die feilloos van verinnerlijking in een heel eigen zienswijze op trash-rock & psychedelica overvloeit. Het live opgenomen ‘It’s gonna be a beautiful night’ is een kant en klaar feestje, waarbij de gasten ongetwijfeld al dansend door de plankenvloer zullen zakken, wat ze zich achteraf niet zullen beklagen.

Ik kan niets dan lof over deze plaat spreken: ze wemelt van de potentiële singles, ze pakt mij meer dan ‘Parade’ waar ik ook al behoorlijk dol op was, en in elke song knettert vuurwerk, zodat ik ongelooflijk vaak ‘Aaaaah!’ moet roepen. Produced and performed by Prince (zij het met een beetje hulp van de onkuise Susannah en Dr. Fink en Eric Leeds); over de hele lijn briljant, gedurfd en verpletterend mooi. Thans ben ik verzoend met het verschijnsel dubbelelpee. Prince, laat mij, tenminste in dit stukje, uw nederige dienaar zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234