null Beeld

Review: Prince - Sign O' The Times

Toen. Een straaljager doorbrak de geluidsbarrière en m'n grootmoeder verzuchtte: 'Wat een tijden!' Ze had al twee wereldoorlogen en twee huwelijken doorgemaakt, maar ondanks dat vond ze de golden sixties geen jaren van verademing. Wat fijn voor haar...

Toen. Een straaljager doorbrak de geluidsbarrière en m'n grootmoeder verzuchtte: 'Wat een tijden!' Ze had al twee wereldoorlogen en twee huwelijken doorgemaakt, maar ondanks dat vond ze de golden sixties geen jaren van verademing. Wat fijn voor haar dat ze in 1987 al jaren dood is.

Nu. Het meisje zegt: 'Maandag ga ik naar de dokter; misschien heb ik aids.' Eén van haar vriendjes verdroeg in Afrika de eenzaamheid slecht, en toen hij terugkwam had ze hem bloedwarm onthaald. Vandaar. Maar maandag gaat ze naar de dokter. 'L'amour physique est sans issue,' prevelde Gainsbourg al in 'Je t'aime moi non plus'. L'amour is louter een kwestie van eerst het zaadreservoir dicht te knijpen zodat er geen lucht in komt, het condoom over de hele penis heen te stropen, zodat het er niet onverhoeds af kan schuiven, en l'amour is ook een kwestie van bij het aanbrengen voorzichtig te zijn met gescheurde vingernagels, kettingen, ringen enzovoorts. L'amour is angst. Kapot of kapotje.

Prince schetst in 'Sign O' The Times', de voortreffelijke single waarmee de gelijknamige dubbelelpee begint, een tijdsbeeld: 'In France a skinny man died of a big disease with a little name / By chance his girlfriend came across a needle and soon she did the same / At home there are seventeen-year-old boys and their idea of fun is being in a gang called The Disciples / High on crack and totin' a machine gun'. Hij stapelt nog méér beelden van dood en verval en ontreddering op maar op het einde van de song besluit hij met 'Let's fall in love / Get married / Get a baby / We'll call him Nate (if it's a boy)'. Zou het leven dan toch onverminderd doorgaan? Ik weet het niet. Om te overleven wijd ik me dan maar aan de Schoonheid of dompel ik mezelf onder in de illusie dat Schoonheid bestààt. Deze dubbelelpee heeft er in ieder geval veel mee te maken.

Het valt niet mee om origineel te zijn; iets nieuws doen is bijna onmogelijk, zeker in de popmuziek die eigenlijk een kettingreactie van echo's is. Maar Prince, wiens pseudoniem te nederig is, doet iets ongehoords. Op 'Sign O' The Times' lijkt elk geluid opnieuw uitgevonden; soms herken je een sound van vroeger, maar snel vervaagt dit, déjà entendu, want Prince heeft zijn verleden en zijn roots onherkenbaar vertimmerd. Elke beat op deze plaat is moderne wiskunde, al krijg je geen ogenblik de indruk van geforceerde techneuterigheid. Alles valt in een sierlijke plooi; alles aan deze muziek is even grillig als natuurlijk. Het is popmuziek met een nieuw élan. Ik sta er versteld van.

Ondanks aids blijft Prince gehecht aan sex & romance en stevent hij als vanouds op allerlei orgasmes af: 'I think about it, baby, all the time', luidt het in het opwindende 'It', onweerstaanbaar gekrijst en met een grandioze groove. 'Hot thing' is een heet ding, en 'Housequake' dat een bijzonder vreemde, maar prachtige beat heeft, bevat een keure aan piepjes en fluitjes en belletjes, die ondanks hun verscheidenheid allemaal iets met elkaar te maken hebben. 'Play the sunshine' heeft iets van vrolijk opstuivende poprock en is een spurtje naar de roes; de vocals kronkelen door de ritmiek als de Slang door de kruin van de Boom; in de staart van deze song zit een merkwaardig Zappa-esk en jazzy riedeltje op vibrafoon. Nog meer jazzigheid in de keyboards van 'The ballad of Dorothy Parker': wat een frazering! Wat een ijzige beheersing van het falsetto! Wat een soul! Soul gloeit voorts innig mooi op in 'Forever in my life', waarin de beat tot op het bot wordt uitgekleed en Prince een onverwachte bespiegeling maakt over gesettled zijn.

Ballads die de mens naar z'n smeltpunt jagen: 'Adore', duizelingwekkend hoog gezongen en grote verlangens oproepend; 'Slow love': een geraffineerd en eindeloos voorspel, dat voor mijn part nog langer had mogen duren. Ter afwisseling een scherzo: 'Starfish & coffee', een herinnering aan een jeugdliefde, met een piano-intro die me aan Paul McCartney doet denken en uitmondt in prachtig gearrangeerde pop. 'U got the look' is op een elegant gestyleerd

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234