null Beeld

Review: Prince - The Rainbow Children

Hij die bij het tafelvoetballen nooit weet of hij gescoord heeft (het is de laatste, beloofd), heeft een nieuwe plaat uit, en al na de eerste, aarzelende beluistering konden we een geruststellend sms'je sturen naar een bevriende Prince-fan: 'Koop hem...

Jürgen Beckers

Hij die bij het tafelvoetballen nooit weet of hij gescoord heeft (het is de laatste, beloofd), heeft een nieuwe plaat uit, en al na de eerste, aarzelende beluistering konden we een geruststellend sms'je sturen naar een bevriende Prince-fan: 'Koop hem maar, het is veilig.' Intussen kunnen we u zelfs meer vertellen: hij is zeer goed.

Nochtans hadden we over 'The Rainbow Children' op het Internet harde woorden horen vallen. Prince zou helemáál gek geworden zijn, een conceptplaat over Jezus hebben gemaakt, en seks helemaal hebben afgezworen (of toch door de week). Er is iets van waar, maar lang niet alles. Prince is tegenwoordig actief lid van de getuigen van Jehovah (hoeveel grappen wij hier precies laten liggen, wordt op dit moment uitgerekend door het Nationaal Instituut voor Statistiek) en daar wil hij graag iedereen van op de hoogte brengen. Ach, wij blijven gewoon doorgaan met wat we altijd al gedaan hebben: zijn teksten met een flinke korrel zout nemen. Het is namelijk moeilijk een tekstdichter serieus te nemen als hij in een ode op zijn Schepper de woorden 'A feast, a feast' laat rijmen op 'A smorgasbord at least'. Bovendien heeft Prince zijn meest geniale platen altijd al rond de dunste conceptjes geweven - zie onder andere 'Purple Rain' en 'Parade'.

Wat het Internet ons niet verteld had, is dat de brave man tegenwoordig eindelijk nog eens wil laten horen dat hij kan spelen. Dat betekent ondermeer dat een song als 'The Sensual Everafter' ook te genieten valt als u het maar een kutcompositie zou vinden: luister gewoon naar het werkelijk briljante samenspel tussen gitarist Prince en bassist Prince en vergeet uw zorgen.

Ook 'Family Name' komt traag op gang, maar let in de lange aanloop naar het geniale slotstuk alleen nog maar op de bas (getekend: Prince) en u zult zich niet vervelen. En wat de man gitaargewijs in 'The Everlasting Now' doet, slaat - hoe verwonderd ze elkaar ook van op hun eigen oever aanstaren - een brug tussen Steve Vai en John Lee Hooker.

'The Rainbow Children' leest verder als een muzikale kruistocht langs zijn muzikale leermeesters: Stevie Wonder en Miles Davis in opener 'Rainbow Children', Marvin Gaye in de eerste anderhalve minuut van 'Digital Garden', James Brown in 'The Work Pt. 1', en een iets te kort besneden Isaac Hayes in 'Mellow'.

De plaat is veel gevarieerder dan ze door de Grote Boodschap in eerste instantie lijkt, maar een meesterwerk zoals hij ze in de jaren tachtig aan de lopende band uit de mouw schudde is het niet geworden. Minstens de helft van de songs had gemiddeld twee minuten korter gemogen, en de intermezzo's, waarin hij met Darth Vader-stem de aardbewoners toespreekt, had hij naar de prullenmand van zijn Imac mogen slepen. Wij horen ook niet meteen iets dat zonder bijkomend knip- en plakwerk als single zou kunnen dienen, maar misschien zegt dat meer over de radio dan over Prince.

'The Rainbow Children' wordt hier niet officieel verdeeld, is alleen via import verkrijgbaar (vrij vlot, dat wel), en kost bijgevolg een paar euro meer dan de gemiddelde cd, maar wij zouden niet twijfelen. Small body, big man!

En wil iemand Beck gaan vertellen dat hij weer Beck-platen mag maken?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234