Review: Punch-Drunk Love

Luister alstublieft niet naar de blinde oetlullen die 'Punch-Drunk Love', de nieuwe film van Paul Thomas Anderson, een vederlicht tussendoortje noemen. Akkoord, in zekere zin heeft 'Punch-Drunk Love' minder grandeur dan 'Boogie Nights' en 'Magnolia' ...

Luister alstublieft niet naar de blinde oetlullen die 'Punch-Drunk Love', de nieuwe film van Paul Thomas Anderson, een vederlicht tussendoortje noemen. Akkoord, in zekere zin heeft 'Punch-Drunk Love' minder grandeur dan 'Boogie Nights' en 'Magnolia' - hij duurt nauwelijks meer dan negentig minuten, heeft een kleine cast, en doet het zónder ambitieuze 'Short Cuts'-structuur, laat staan dat er kikkers uit het zwerk tuimelen. Maar pas op: onder de bedrieglijk bescheiden buitenlaag trilt een unieke, door een heel aparte vibe en een geheel eigen bloedsomloop voortgestuwde love story - misschien wel de mooiste van de voorbije maanden. De briljante openingsscène - de verlaten straten, de auto-crash, de achtergelaten piano - duwt je meteen in een surreëel krachtveld dat de hele film lang blijft aanstaan, een krachtveld dat prachtig de bizarre gemoedstoestand van het hoofdpersonage weerkaatst. Dat hoofdpersonage wordt vertolkt door Adam Sandler, en geloof het of niet, maar Sandler - de slappe komiek, het non-talent, de irritante lul uit 'Mr. Deeds' en 'The Waterboy' - haalt in deze film een melancholie, een diepgang en een kracht uit zichzelf die we nooit ofte nimmer in hem bevroed hadden (PTA heeft het wél gezien: hoed af). Sandler speelt Barry Egan, een contactgestoorde, van zelfhaat doortrokken entrepreneur die lijdt aan twee afschuwelijke kwalen: eenzaamheid, en de daarbij horende woede-uitbarstingen. Enter Lena (Emily Watson) als de lieve vrouw die, zoals alleen lieve vrouwen dat kunnen, Barry zachtjes uit zijn asociale gietvorm trekt. Al kost dat wel een beetje moeite: 'Morgen vertrek ik naar Hawaii, maar je mag meekomen als je wil,' zegt ze in één van de beste scènes van de film. 'Kús haar dan toch, loser!', hoorde ik mezelf schreeuwen, maar nee - 'Well, have a nice trip, and goodbye,' stamelt Barry, en terwijl hij zijn laatste woorden, de pijnlijkste woorden die een mens kan uitspreken, als een droeve mantra hardop blijft herhalen, stapt hij snel van haar weg: 'And goodbye... and goodbye... and goodbye...' En elke goodbye gaat als een staak door je hart. Niet dat 'Punch-Drunk Love' een terneerdrukkende film is, verre van. PTA heeft van 'Boogie Nights' de humor, van 'Magnolia' de cinematografische klasse, en van 'Hard Eight' de wanhoopskreten overgehouden, en daar voegt hij nu iets heel erg zoets aan toe, iets ongelooflijk opbeurends, iets dat u zelf maar in de zaal moet gaan proeven. Dan kunt u meteen zien dat Sandler en Watson een prachtig stel vormen; ze hebben meer contact dan chemistry, alsof ze mekaar nog kennen van duizenden vorige levens. En meer valt daar eigenlijk niet aan toe te voegen, tenzij een welgemeend: have a nice movie, and goodbye... and goodbye... and goodbye...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234