null Beeld

Review: QOTSA (Sportpaleis)

Dat gynaecologen overal te lande alvast hun kwartaalcijfers aanpassen: in het Sportpaleis bleek maandag eens te meer dat je van een kus met Josh Homme zwanger kunt worden.

Jeroen Maris

Stoner rocken in de marge is er al lang niet meer bij: ook Queens of the Stone Age is big Sportpaleis business geworden, en moet nu voor de spionkop spelen. En dus openden de cipiers van de rock-'n-roll maandag met 'You Think I Ain't Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire', 'No One Knows'en 'The Lost Art of Keeping a Secret'- een losbandig trio, ja, en ouwe vrienden die je altijd wel op de thee wil, maar toch: net iets te steriele opwarmingsoefeningen.

''If I Had a Tail' was een gratis sekslesje voor wie hopeloos begint te klunzen zodra paaltje bij puntje komt'

Het was in de songs die hem vers onder het vel zitten - die vanop 'Like Clockwork', het nauwkeurige rapport van een depressie - dat Homme, gesteund door z'n strak spelende band, écht tot leven kwam. 'I Sat by the Ocean' bijvoorbeeld - als het leven een kwaaie smaak krijgt, demonen in solden staan en de enige hug die je krijgt er een van een wurgslang is die ook nog eens Theo blijkt te heten - was het eerste majestueuze hoogtepunt. '... Like Clockwork' presenteerde zich als nog zo'n ongemakkelijk dagboekfragment waarin Homme uit z'n bek stond te bloeden, en ook 'In the Fade' was een drekkig modderpoeltje waarin een mens beter niet gaat skinny dippen.

Er waren ook de als songs vermomde fallussen - liedjes waarin the ginger Elvis vlotte tientjes scoorde in de 'Mag de queeste naar de clitoris aanvangen'-tabellen van de vrouwen in het publiek. 'If I Had a Tail' was een gratis sekslesje voor wie hopeloos begint te klunzen zodra paaltje bij puntje komt, die 'Little Sister' van de Queens ga ik toch eens mee uitvragen, en 'Make It Wit Chu' was hoopvolle glam. 'Smooth Sailing' is wat er gebeurt als Homme opstaat zonder kater, in het park gaat wandelen, en zich door een roodborstje een r'n'b-song in het oor laat tsjirpen. En 'Sick, Sick, Sick' en 'Go With the Flow' waren exquise moshpit shit.

De encores begon Homme aan de piano: 'The Vampyre of Time and Memory' wroette stinkende herinneringen naar boven, en sentiment waarvan de houdbaarheidsdatum al lang verstreken is. Vervolgens mocht de duivel buiten. Heerlijk om Homme - wel nog alcohol, nicotine en weed, géén andere entreekaartjes tot parallelle universa meer - in 'Feel Good Hit of the Summer' de geneugten van coke te horen bezingen in de stad van Bart De Wever, de beroemde burgemeester met moraalridderitis. En aan afsluiter 'A Song for the Dead' kan elke andere band een orgelpuntje zuigen: de doden werden uit hun graven gerammeld.

Queens of the Stone Age live blijft een oorlogsverklaring aan het boekhoudershemd, een agressieve ode aan het snelle, roekeloze, ongelukkige leven, een bonbon voor wie nooit meer voor het donker thuis kan zijn. Anderhalf uur vurig tongen met rock-'n-roll - die onfatsoenlijke uitvinding van lui die niet te vertrouwen zijn, en gelukkig maar - leverde mijn hoofd een afterparty op waar dronkelappen, cyclopen en slechte vrouwen de rumba dansten. Go with the flow!


Het moment

'Trouw met me, schenk me vijf kinderen en wees subtiel tijdens de cunnilingus,' hoorde ik het meisje naast me zuchten toen Homme 'I Appear Missing' besloot - een epische, lang uitgesponnen versie zonder ook maar een glimpje hoop. Het werd definitief duidelijk: Josh Homme heeft z'n stonede grasparkiet ingeruild voor een raaf die z'n Prozac niet pakt.


Het publiek

Danste zich total loss. Toch één klein randcommentaartje: als u zich in de Tribune der Gratis Kaarten hebt mogen neervlijen, geachte VIP, hoeft dat niet te betekenen dat u stijfjes op uw stoel blijft zitten, ook al begrijp ik dat zo'n mantelpakje moeilijk danst. Tevens bent u niet verplicht om pseudo-stijlvol van wat fluitjescava te sippen - het zijn de Queens of the fucking Stone Age, niet De Romeo's.


Quote

'We're close friends, are we?' - Josh Homme heeft net uitgelegd dat het tweede concert ooit van de Queens er eentje was in België (klopt: in 1998, in de Brusselse Vaartkapoen) en zet het tranentrekkende 'Fairweather Friends' in.


Tweet


Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234