Review: Queens of the Stone Age - Lullabies to Paralyze

Vergeet alles wat u het afgelopen jaar over de nieuwe Queens Of The Stone Age hebt gehoord (néé, Nick Oliveri doet niet mee; já, Mark Lanegan was met zijn eigen groep op tournee en kon pas in de laatste rechte lijn zijn schuurpapieren ...

Vergeet alles wat u het afgelopen jaar over de nieuwe Queens Of The Stone Age hebt gehoord (néé, Nick Oliveri doet niet mee; já, Mark Lanegan was met zijn eigen groep op tournee en kon pas in de laatste rechte lijn zijn schuurpapieren goud ter beschikking stellen; inderdaad, Joey Castillo is Dave Grohl niet): 'Lullabies to Paralyze' is magistraal. Opent meesterlijk, eindigt weergaloos, en alles daartussenin is fantastisch. We zijn nog maar pas begonnen, en de superlatieven zijn al op. Logisch: een betere plaat heeft Josh Homme - want het is zijn plaat - nooit gemaakt.

Het is stonerrock, dus rolt u er gerust eentje, maar sta ons toe u te waarschuwen: zelfs broodnuchter zal de angst u bijwijlen om het hart slaan. Denk aan het moment in 'The Blair Witch Project' waarop de drie filmstudenten, verdwaald in het bos, beseffen dat er geen weg terug meer is. Dat moment komt hier bij track nummer negen: 'Someone's in the Wolf'. Een mokerriff klampt zich angstig vast aan donderende drums, Homme huilt een onverstaanbaar schietgebed, Chris Goss brult om hulp, Jesse Hughes vindt een panfluit en blaast er zijn laatste adem op uit. Tien minuten later blijft er alleen een hoopje smeulende as over, en een camera; het opnamelampje brandt nog. Hoe zijn we hier in godsnaam verzeild geraakt?

Beginnen we bij het begin. Opener 'Lullaby' - door Lanegan nog samen met Homme geschreven voor hij op tournee vertrok - is een gitaar, een stem die naar de dan bijna dode Johnny Cash lonkt, en een melodie die doet denken aan de beste ballads van The Beatles (ergens halverwege 'Abbey Road' had het niet misstaan). 'Where, where have you been my love / Where, where can you be?' gromt Lanegan, en wég zijn ze, met drie songs waarin niet meer wordt omgezien: 'Medication' (vintage Queens), 'Everybody Knows That You Are Insane' en 'Tangled up in Plaid'. Een bebaarde kluizenaar - wij herkenden Billy Gibbons van ZZ Top - waarschuwt het gezelschap voor naderend onheil: 'Burn the Witch', fluistert hij Homme in het oor. En dat onheil laat niet lang op zich wachten: het heet 'In My Head', en 'Little Sister' (de single, die wij pas hier naar waarde weten te schatten - fuck album samplers!), en 'I Never Came'.

Volgt dan het Blair Witch-moment: 'Someone's in the Wolf', song en doodsreutel tegelijk. Maar 'The Blood Is Love' is een wederopstanding, en 'Skin on Skin' is vervolgens pure seks: vaginaal, oraal, anaal, vocaal. 'I wanna lick it too much / I wanna lick it too much' kreunt Homme half smekend, half verontschuldigend; de song eindigt met een rits die wordt dichtgetrokken en Homme die een sigaret opsteekt. 'Broken Box' is de postcoïtale depressie: 'Take that fuckin' pussy elsewhere.' Een gitaar probeert de stemming er weer wat in te krijgen, maar de band staat op flanellen benen. Pas wanneer de vrouwtjes Brody Dalle (het liefje van Homme) en Shirley Manson mogen meedoen voor de backings op 'You've Got a Killer Scene There, Man...', voelt het mannenclubje weer vaste grond onder de voeten. 'Long Slow Goodbye', tot slot, is een traag, langgerekt en prachtig melodieus afscheid van een magistrale plaat die precies is zoals de bonustrack het zo fraai samenvat: 'Like a Drug'.

'Lullabies to Paralyze' is donker, geil en groots; de Queens Of The Stone Age zijn oppermachtig. Wedden dat ze dit jaar T/W winnen?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234