Review: Rachel Seiffert - De donkere kamer

Wij kunnen er ook niks aan doen, maar wanneer de jury van de literaire paardenrace genaamd de Booker Prize Salman Rushdie - 'Fury' was een onding dat onze ingebouwde much-ado-about-nothing-detector rood deed uitslaan – links laat liggen, kunnen we h...

Wij kunnen er ook niks aan doen, maar wanneer de jury van de literaire paardenrace genaamd de Booker Prize Salman Rushdie - 'Fury' was een onding dat onze ingebouwde much-ado-about-nothing-detector rood deed uitslaan – links laat liggen, kunnen we het leedvermaak amper de baas. Dan veel liever 'De donkere kamer' (De Arbeiderspers), het debuut van de Brits-Duitse Rachel Seiffert, maken we onszelf wijs, terwijl we vrolijk meefluiten met de 'Strike Against Terror'-tune op CNN. Dat het Booker-lintje dit jaar niet naar Seiffert ging maar naar 'True History of The Kelly Gang' van oudgediende Peter Carey, nemen we er graag bij.

'De donkere kamer' bundelt drie losse novellen die op het eerste gezicht geen fluit met elkaar te maken hebben, afgezien van de setting: Duitsland vóór, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. In de eerste novelle – waarin de jonge leerling-fotograaf Helmut zijn stad Berlijn van achter zijn cameralens in elkaar ziet stuiken – toont Seiffert zich meteen van haar sterkste kant. Dankzij gortdroge, afgemeten zinnen ('Het leven tussen twee oorlogen is hard: voedsel eenvoudig, luxe schaars, woonruimte klein.') weet ze de opwinding van het Duitsland van de vroege jaren dertig haarscherp te vatten: 'Hij voelt het in zijn benen wanneer hij naar het station stapt. De frisheid van de lente en de belofte van zomer zeggen: breder, wijder, sterker. Hij zou erdoor kunnen worden geroepen en gedragen, en wie weet zelfs genezen.'

In deel twee is Seifferts snapshot-stijl helaas ver zoek: het meanderende tempo mag dan al naadloos aansluiten bij de helse tocht die de jonge Lore en haar broertjes en zusjes door bezet Duitsland naar Hamburg voert, lezers die de hele rit per se willen uitzitten, houden best een shot druivensuiker bij de hand. Pas naar het einde toe duiken enkele schaarse lichtpunten op: 'Ze verlangt naar de tijd dat er geen ruïnes meer zullen zijn, alleen maar nieuwe huizen, en dat ze zich niet meer zal herinneren hoe het daarvoor was.'

Over het derde en langste deel kunnen we nog korter zijn: in de juiste regisseurshanden – we houden het even op Tom 'Lola Rennt' Tykwer of François 'Les amants criminels' Ozon – zou dit een dijk van een film kunnen opleveren, als novelle valt het ondanks wat sporadisch sissend emotioneel vuurwerk ('Hoe kan ik mijn spijt betuigen? Bij wie kan ik mijn spijt betuigen? Wie is er om me te vergeven?') wat mager uit. Een dertiger graaft naar het Waffen-SS-verleden van zijn grootvader en verplicht zijn familie de moordzucht van Opa Böll onder ogen te zien: 'Het was oorlog. Ik praat het niet goed. Maar het was wel oorlog en die was wreed en verwarrend en hij wist niet meer wat recht of slecht was en hij deed iets verschrikkelijks.'

Seiffert kriebelt in 'De donkere kamer' de onderbuik van een stuk of wat actuele Duitse morele vraagstukken, maar de rode draad in de roman had gerust wat steviger aangesjord mogen worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234