null Beeld

Review: Radiohead - Hail To The Thief

Een nieuwe cd van Radiohead. Als we eerlijk zijn, vragen we ons dan af: hoeveel échte songs zullen er dit keer op staan, en hoeveel pseudo-experimentele zijstapjes die je knarsetandend 'boeiend' noemt, maar waar je uiteindelijk geen bal aan hebt? St...

Een nieuwe cd van Radiohead. Als we eerlijk zijn, vragen we ons dan af: hoeveel échte songs zullen er dit keer op staan, en hoeveel pseudo-experimentele zijstapjes die je knarsetandend 'boeiend' noemt, maar waar je uiteindelijk geen bal aan hebt? Stiekem willen we toch allemaal 'OK Computer, part two' horen, ook al staat het cool om hardop het tegendeel te beweren. Wel, het goeie nieuws is dat 'Hail to the Thief' niets dan echte songs bevat. En hoewel slechts drie ervan het sublieme peil halen van het beste op 'OK Computer' en 'The Bends', is deze nieuwe naar mijn onbescheiden mening de plaat van het jaar.
'2 + 2 = 5'
is een wat overstuurde opener - punk meets industrial noise - en staat stijf van Thom Yorkes Bush-haat. 'Sit Down, Stand Up' is een poppy ballad, naadloos gelinkt aan neurotische rock met een hypnotisch refrein ('The raindropstheraindropstheraindrops!)', en stoorgeluiden die uit een videogame getild lijken. 'Go to Sleep' leunt iets te sterk op één ondermaatse riff en bevat de vreemdste tekst van de plaat. 'Where You End and I Begin' (prachtige titel!) is sterk, maar het trancy ritme en de baslijn lijken verdacht veel op Simple Minds' 'Theme for Great Cities' (ja, het was ook voor ons even slikken). Yorkes snerende ode aan Hollywood, 'We Suck Young Blood', bekoort met z'n Transsylvanische sfeertje, maar is toch iets te zeurderig en chaotisch. En 'Backdrifts' is het kneusje van de plaat: een veredelde demo met wat losse ideeën en een drummachine met te veel noten op haar zang.
Maar 'Hail to the Thief' biedt godzijdank ook superieure momenten van ontroering en euforie. 'Sail to the Moon' is een neefje van 'The Tourist' en 'Pyramid Song', en werd in een andere versie al geopenbaard tijdens de korte Radiohead-tournee van vorig jaar. Thoms frêle, ijle, haast haperende stem grijpt naar de strot, en nog maar eens blijkt hoe relatief het begrip 'goed kunnen zingen' is.
'The Gloaming'
ruikt ook naar kunst, maar is door z'n hypnotische ritme godzijdank meer rock dan avantgarde. Het uitstekende 'There There' is als single ondertussen genoegzaam bekend. 'A Punchup at a Wedding' is zonder meer schitterend, alweer een wirwar van schijnbaar conflicterende ideetjes en grillige zanglijnen, maar het wérkt. 'Scatterbrain' is verstild mooi, een moderne kerkhymne. En in de categorie Drammen Is Ook Een Kunst laat 'Myxomatosis' de concurrentie ver achter zich. (En welke andere groep zou een song noemen naar de konijnenpest?)
Net zoals het grandioze 'The Tourist' niet toevallig het orgelpunt van 'OK Computer' was, zo sluit 'A Wolf at the Door' hier magistraal af. Dit is zo'n nummer dat zondigt tegen alle regels, maar net daarin is Radiohead zo bedreven. 'A Wolf at the Door' gaat in amper drie minuten zesendertig hoeken om en laat een prachtig, meezingbaar refrein op je los net als je het 't minst verwacht. Het is ook het meest muzikale en breedst gearrangeerde nummer van de plaat, eindelijk een song waarop The Oxford Five voluit gaan. Prachtig!
Radiohead blijft de meest avontuurlijke rockgroep van zijn generatie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234