Review: Raketkanon op Absolutely Free Festival 2016

Medelijden is er voor de chirurg die Pieter-Paul Devos' bloedende stembanden en andere ingewanden die hij gedurende iedere set uitbraakt weer op z'n plek moet zien te krijgen. Vrezen doen we voor het leven van de knaap naast ons die het schouwspel staat te filmen. Weet hij dan niet wat Devos doet met filmende mensen?

Bij de eerste noot die wordt afgevuurd door het viertal heeft Devos zich al volledig bezweet en met opengereten shirt een weg gebaand over de reikende handen van het publiek tot halverwege in de tent, terwijl hij expressionistische kreten slaakt die waarschijnlijk zoiets betekenen als: 'Komt van uwen bibs, luie veganistische bomenknuffelaar!'

Het klinkt als het manische gekrijs van David Yow van The Jesus Lizard achterstevoren afgespeeld over brandalarmen en de repetitieve sludge riff's van de Melvins: de hoekige staccato oerdreunen die de pupillen spontaan doen verwijden en knappende speekselbelletjes in de mondhoeken laten ontstaan zuigen de tent vanaf de eerste seconde een collectief k-hole (zoals men de staat van zijn na een overdosis ketamine beschrijft) in. Gevoelens van schrik, verwarring, verbijstering en boosheid die tegelijkertijd door het hoofd razen op het moment dat een vreemde u uit het niets met een vlakke hand een harde pets tegen uw smoelwerk verkoopt en u de adrenaline door uw kaken voelt gieren.

Zo staat Onze Man midden in een klotsende, golvende en springende tent verwikkeld in een innerlijk dispuut rationele argumenten te verzinnen voor waarom hij deze tyfusherrie zo goed vindt. Een hopeloze exercitie uiteraard, al komt het Duitse woord Erlebnis - Duitsers hebben ook voor alles een woord - aardig in de buurt van het gevoel dat hij heeft. Vrij vertaald betekent het: 'een ervaring die men in het diepst van zijn zijn voelt.' Geen alledaagse ervaring dus, maar een Ervaring.

Enfin, laten we niet vervallen in filosofisch geneuzel. Alsof het stel doofstomme verwilderde boorplatformwerkers die op dit moment het miezerige podium aan het afbreken zijn het iets kan schelen dat een verdwaasde Humo-journalist er niet helemaal uitkomt. Ondertussen zijn zij vergezeld door de ravissante zangeres Aurélie Poppins van Cocaine Piss - druk bezig om het gat in onze trommelvliezen nog iets te verbreden. Als een professionele flipperkast-speler die last heeft van een epileptische aanval staat Lode Vlaeminck als een bezetene aan zijn keyboard te schudden, Pieter de Wilde dendert een deel van het drumstel van het podium af en Devos molesteert de tafel met effectenpedalen, worstelt met microfoon-snoeren en rolt als een zwerfhond met luizen over de grond.

De drummer van Blood Red Shoes staat met open mond te kijken naar het schouwspel. Ja, volg dat maar eens op!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234