null Beeld

Review: Raketkanon op Pukkelpop 2015

Raketkanon is een groep die in Humo volgende zinnen laat optekenen: 'Schrap maar alles op je vragenlijstje waarin naar hedendaagse radiomuziek verwezen wordt. We kennen daar niks van.' Raketkanon staat tegelijk toch maar mooi in een goed gevulde Wablief?!-tent.

Raketkanon is eigenlijk het omgekeerde van AmenRa. Ze bouwen niet rustig op, het zit er meteen bovenarms op. Ze blijven niet op hun muzikantenplek staan, vliegen over keyboards, verkennen met een gitaar een paar andere plekken van het podium, zelfs de drummer kan niet aan zijn stel blijven zitten. Ze draaien hun publiek zeker niet de rug toe, zoeken zoveel mogelijk contact, bijvoorbeeld door van hun handen liedeshartjes te maken en er veel terug te krijgen.

Maar vooral: door een zanger te hebben die niet één, twee, maar drie keer het publiek in duikt, op handen wordt gedragen, daar verder schreeuwt, en op de duur zijn shirt moet uittrekken omdat het meer vliegengordijn dan shirt is geworden. Ondanks een crowdsurfverbod wordt er trouwens door een paar mensen gefeest like it's 1991 for ever. Dit opstelletje kan niet veel meer zeggen dan het eerder verschenen 'Wazige wildheid op Raketkanon', omdat ik niet tegen de 19 foto's op kan, en ook niet tegen de samenvattende zin 'Want wat gebeurt er wanneer je duizend man met zin in baldadigheden samenzet in een gezellig donkere tent? Dít.'

Maar ik was Raketkanon met AmenRa aan het vergelijken. In de studio namen ze hun 'RKTKN#2'- plaat met Steve Albini op. Voor elk nummer hebben ze twee, drie takes gedaan, en soms volstond één take. Als de take goed was, gingen ze door naar het volgende nummer. En anders: wissen en opnieuw. Die directheid hoor je ook live. Er springen me wat Shellacachtigen voor de geest, maar Raketkanon laat de motor niet alleen voor de underground draaien.

Zichzelf ernstig nemen is - denk ik - nergens hun grootste besogne. En in het publiek zitten ook wat mensen die in de decadente studentenstraten in een zatte bui niet alleen op mafkezerij zijn betrapt, maar die er ook al eens amok zijn gaan maken. Ik vermoed zelfs dat het muziek is die ook werkt om na de kantooruren het hoofd te luchten, dasje los, mogelijk een avondsigaret erbij in de firmawagen naar huis.

En dan zijn er de songtitels. Bij hen geen 'Razoreater', 'Hibernate' of 'The pain. It is shapeless. We are your shapeless pain'. De songs heten 'Ibrahim', 'Suzanne' en 'Nico Van Der Eken'. De prijsbeesten in de Wablief?!-tent heten 'Harald' en 'Florent'. En die laatste is de Pukkeloorwurm die ik er de dag na het concert niet uit kreeg in de trein naar huis.

Nog twee dingen: AmenRa is een ernstige zoektocht waar ik met hart en ziel van hou, Raketkanon is meer een oertornado van zorgeloze baldadigheid. Ik zou een ideale mix van de twee willen zijn, maar ik kan niet toveren. En zo blijft er nog eentje over: AmenRa is AmenRa. Raketkanon is Raketkanon. Knap werk!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234