Review: Rammstein op Rock Werchter 2016

'Please enjoy the show and do not be pre-occupied with recording it', flitste over de schermen voor Rammstein aantrad. Slim gezien: zo zou er ook geen bewijsmateriaal zijn achteraf.

' Overal waar Rammstein neerstrijkt is het een beetje Keulen, en dat zeggen we niet omdat er Duits gesproken wordt.'

Want ook bij de vijfendertigste Werchter-passage van Rammstein - het zou ook de zesendertigste kunnen zijn - was u al vanaf minuut één als vanouds getuige van een massa-aanranding van de Goede Smaak. Overal waar Rammstein neerstrijkt is het een beetje Keulen, en dat zeggen we niet omdat er Duits gesproken wordt. Zeven jaar is het geleden dat er nog eens een Rammstein-plaat uitkwam, wat ons betreft hoeven ze er niet meteen nog een nieuwe uit te persen. Anno 2016 is Rammstein meer dan ooit iets dat zijn begin en einde op een podium heeft, een gat in de markt voor wie begrijpt dat muziek er een pak interessanter op wordt als de band in kwestie in brand staat.

En ook wie kwam om te lachen, ging deze keer tevreden heen. Veel kwam bekend voor voor wie Rammstein al een keertje gezien had in de laatste tien jaar, al is er wel elke keer minstens één nieuwe manier bedacht om de toetsenist om zeep te helpen. Ook nieuw: het openingsnummer, een brokje gebral dat volgens geijkte kanalen 'Ramm 4' zou heten, en dat bestond uit een droge opsomming van zowat alle songtitels die Rammstein verzameld heeft doorheen de jaren. Het refrein ging dan weer van 'Ja. Nein. Rammstein': wie het daarbij niet op een gieren zet, kunnen we niet helpen. Ook nog niet eerder gezien: frontman Till Lindemann die voor 'Zerstören' een bommengordel aangetrokken had en als slotakkoord duwde hij op het knopje drukte. Rammstein: al sinds jaar en dag uw vinger aan de pols.

Lof waar nodig: ook in z'n vijftiger jaren is Lindemann nog altijd een Verschijning, voorzien van een Stem die ook nog altijd zijn eigen kapitaal verdient. Het is moeilijk ermee een liefdesgedicht te reciteren - elke minnekozing een kaakslag - en daarom lopen we niet per se warm telkens hij er die cover van 'Stripped' van 'Depeche Mode' mee aanheft. Weetje: volgens de overlevering was Lindemann in een ver verleden ooit goed op weg om Olympisch zwemmer te worden voor Oost-Duitsland. Een mooie toekomst die gedwarsboomd werd door een geval van watervrees: telkens hij een zwembad insprong, vluchtte al het water meteen de kuip uit. En ook opmerkelijk: eens je doorhebt dat gitarist Richard Z. Kruspe eigenlijk gewoon een donkere dubbelganger is van Christoff, ziet de dag er op slag een stukje mooier uit.

'Der, die, das / den, die, das': we zouden het tot in detail over elk nummer kunnen hebben dat Rammstein bracht op Wercher, maar het nut daarvan is twijfelachtig, om dezelfde reden dat u ook geen soundtrack van pakweg De Efteling in de wagen hebt liggen. Rammstein moet in de eerste plaats belééfd worden, en daarna weer afgeschud. Goed gelachen, weinig nagedacht. Sie schaffen das. En het EK was veraf. Goddank.


Wat vond u van Rammstein?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234