Review: Red Hot Chili Peppers - By the Way

Sta mij toe u uit leggen hoe oneerlijk de rockjournalistiek, en de rockkritiek in het bijzonder, in elkaar zit. Gisteren vond ik twee enveloppes in mijn brievenbus, in één ervan zat 'By the Way', de nieuwe cd van de Red Hot Chili Peppers, mijn favo...

Sta mij toe u uit leggen hoe oneerlijk de rockjournalistiek, en de rockkritiek in het bijzonder, in elkaar zit. Gisteren vond ik twee enveloppes in mijn brievenbus, in één ervan zat 'By the Way', de nieuwe cd van de Red Hot Chili Peppers, mijn favoriete groep van de afgelopen vijftien jaar. Ik zag hun mooiste hoes totnogtoe, rook de geur van vers, niet glanzend karton - het enige materiaal dat in de buurt komt van die heerlijke vinyl-geur (zie o.a. ook 'Know Your Enemy' van de Manic Street Preachers maar vooral de Phil Spector-box!) - stak de cd in de speler en riep zelfverzekerd: 'Ziehier de cd van het jaar!' Op de voortreffelijke single 'By the Way' na had ik er nog geen noot van gehoord. De andere enveloppe is tot op heden ongeopend gebleven. Gelijke kansen, my ass!

De hoes van 'By the Way' is van de hand van Julian Schnabel, de New Yorkse kunstenaar die vooral bekend werd met zijn films 'Basquiat' en 'Before Night Falls', en vader van gitarist John Frusciantes nieuwe, achttienjarige vriendin. Schnabel is na Hanky Panky en Rick Rubin al de derde dikke, bebaarde man in het leven van de Red Hot Chili Peppers, en net als zijn voorgangers heeft hij knap werk afgeleverd. Op de voorkant een schilderij, op de achterflap een zwart-wit foto van de groep in gewone-mensen-kleren. Op de gezichten na is alles bedekt (Frusciante draagt zelfs een das!), en dat is een primeur. De Chili Peppers zijn voor het eerst in hun carrière een volwassen groep, en vertellen op 'By the Way' verhalen, iets wat alleen voor volwassenen is weggelegd. Volwassen groepen grijpen ook bijna altijd terug naar hun verleden (zie onder andere U2), en daarom bevat opener 'By the Way' strofes die ook op 'The Uplift Mofo Party Plan' uit 1987 hadden kunnen staan. Maar zoals altijd zijn de Chili Peppers ook nu weer geëvolueerd. De invloeden zijn duidelijk, maar liggen niet voor de hand. 'The Smile Sessions' van The Beach Boys hebben de afgelopen twee jaar in hun Californische villa's ongetwijfeld in de cd-speler gezeten, maar ook de oeuvres van Echo & The Bunnymen, The Beatles en Joy Division kunnen nooit ver weg zijn geweest. Luister bijvoorbeeld eens naar de bijna even hilarische als geniale handclaps in het refrein van 'Can't Stop', een song met een bridge zoals de Peppers er nooit eerder één hebben gehad. 'Can't Stop' ontploft met de heetste gitaarriff sinds 'Crosstown Traffic', belandt via de Hollywood Hills in de straten van Liverpool en terug, en eindigt met stuk voor stuk wegstervende instrumenten, tot alleen Anthony Kiedis' stem overblijft. 'Choose not a life of imitation,' zingt Kiedis. Dat hij zich daarmee richt tot de Peppers-klonen aller landen, valt niet te betwijfelen, dat de Peppers die klonen altijd enkele straatlengtes zijn voorgebleven al evenmin.

De invloed van The Beach Boys zit op 'By the Way' in de achtergrondzang (topvoorbeeld: 'The Zephyr Song'), die van The Bunnymen in de arrangementen en gitaarpartijen van Frusciante. Neem 'Don't Forget Me', denk Kiedis' stem weg, strooi een handvol echo over het geheel en hoor iets wat niet op 'Heaven Up Here' had misstaan.

'Cabron' is een geniale oefening in Manu Chao, 'On Mercury' in The Specials, en 'Throw Away Your Television' is, hoe ironisch het ook moge klinken, één van de weinige wegwerpsongs op 'By the Way'. Ook 'Tear' en 'Minor King' zouden we niet hebben gemist, zij het dat 'Minor King' een prachtsolo van Frusciante bevat. Denk Will Sergeant (wie geen belletje hoort rinkelen mag ook The Edge zeggen) op plateauzolen en zuivere Columbiaanse cocaïne en u bent er bijna.

'By the Way' duurt meer dan zeventig minuten en bevat zestien songs, waarvan ik de laatste twee nog niet heb beluisterd. Wij bewaren 'Warm Tape' en 'Venice Queen' voor later, hoeven we niet te lang op nieuw werk van The Peppers te wachten. Spannend!

Zoals ik al zei: 'By the Way' is de plaat van het jaar. Mijn excuses.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234