null Beeld

Review: Red Hot Chili Peppers - Californication

Wij reageren soms wat overdreven, maar toen wij vernamen dat de heren Red Hot Chili Peppers Anthony Kiedis, Flea en Chad Smith het, na het plotse vertrek van gitarist Dave Navarro, op een jammen van jewelste hadden gezet met John Frusciante, hebben wij iets hoog-alcoholisch van een goed jaar met de tanden ontkurkt en vervolgens de hele week, af en toe een toevallige passant kreten als 'Give it away' en 'Suck my kiss' en - geen idee waar die vandaan kwam - 'Release the chicken' in het gezicht slingerend, met een witte sok rond zeker, niet nader genoemd lichaamsdeel rondgelopen.

'Mother's milk'

(uit '89) en

'Blood sugar sex magik'

('91) en legde met zijn gevarieerde, glasheldere en witheet-funky gitaarcapriolen en zijn aan magie grenzende samenspel met basgod Flea, mee de basis voor de internationale doorbraak van de Peppers. Nooit klonk de groep op het podium hechter en geïnspireerder, spatte de spelvreugde méér van hun platen en optredens af dan met Frusciante in de rangen.

Weirdo

John had echter twee probleempjes: hij zag voortdurend een mini-melkweg sterren en planeten in een ellips rond zijn hoofd wentelen en hij spoot zich graag middels een stevige dosis heroïne een andere dimensie in, een dimensie waar geen mens hem nog kon bereiken en hij met wegdraaiende oogballen uitgeteld in de verste hoek lag. Het zorgde voor communicatie-stoornissen met de andere Peppers en voor kletterende ruzies met af-en-aan-junk Anthony Kiedis, die vaak een bovenmenselijke wilskracht moest opbrengen om zelf van het spul af te blijven. In mei '92 barstte de bom en stapte Frusciante midden in de wereldtournee uit de groep. De jonge gitarist liet een op zijn ziel getrapte Kiedis achter en daalde met veel overgave in de heroïnehel af. Het waanzinnige verslag daarvan is te horen op twee soloplaten die hij in die periode opnam en die niet alleen ijzingwekkend klinken omdat de helft van zijn gebit loszat.


En nu, na een afwezigheid van op de kop af zeven jaar (ook een soort

seven year itch

wellicht) is Frusciante weer op het oude Peppers-nest teruggekeerd. Hoe de brokken precies zijn gelijmd doet niet terzake. Frusciante is weer helemaal clean, ziet er bijna gezond uit en dat het tussen hem en de drie anderen Totale Liefde is blijkt uit de foto achterop het cd-boekje van de nieuwe cd

'Californication'.

Vlak voor ze het podium opmoeten, huggen ze bloedsbroederlijk en uit de interviews waarin zoveel complimentjes heen en weer vliegen dat je elk moment verwacht dat ze voor het oog van de interviewer likkend en huilend van geluk bij elkaar op schoot zullen kruipen. Het blijkt ook uit de verschillende songs waarin met naam en toenaam naar de verloren zoon Frusciante wordt verwezen. Het duidelijkst is de afsluiter

'Road Trippin''

, een verslag van de surftrip die Kiedis, Flea en Frusciante ondernamen naar

Big Sur

. Kiedis verwijst, één en al liefde, naar zijn kompanen als

'my two favorite allies'

en Frusciante tovert uit zijn akoestische gitaar het soort melodietje dat vanzelf in een mens opkringelt wanneer - na een dagje lachen en dollen in de Stille Oceaan - het schijnsel van een kampvuur op de gezichten brandt. 'Californication' is, behalve over vriendschap en zielsverwantschap, namelijk ook een plaat over Los Angeles, Californië, en de ambivalente gevoelens die de stad en zijn wijde omgeving bij zijn bewoners losmaakt.


In de zeer mooie titelsong leidt het zelfs tot mijmeringen over

Kurt Cobain

en - al beweert Kiedis glashard het tegendeel, maar we geloven 'm niet - een stevige sneer naar

Courtney Love

. Zo mogelijk nog mooier is de single

'Scar Tissue'

, een song met een prachtig dartele tred, waarin een met omfloerste stem zingende Kiedis - terwijl zijn hormonen in een hogere versnelling schieten - een verleidelijke lolita achternazit: zij heeft een onweerstaanbare

push-up bra

, hij een kanjer van een gewetensprobleem. Er komt intens mooie muziek van, niet het minst door de secure, elegante gitaarsolo die Frusciante erin loslaat. Op 'Californication' wemelt het niet alleen van de mooie popsongs, het plaatje barst ook van het soort energie dat je mag verwachten wanneer een

winning team

elkaar, na zeven jaar en ontelbare uren tandenknarsend naar de telefoonhoorn kijken, weer terugvindt. De eerste dertig seconden van opener

'Around the World'

zijn wat dat betreft haast een beginselverklaring: Flea snokt zijn bas bijna in stukken, Frusciante laat zijn gitaar er keihard tegenin gillen, Smith beukt op zijn drumstel alsof hij er in geen zeven jaar één heeft gezien en Kiedis scheurt een soort waarschuwingskreet uit zijn keelgat: de Peppers zijn terug en ze zijn vast van plan ons met beenharde funk om de oren te slaan. Probeer bijvoorbeeld onbeweeglijk te blijven bij een moordsong als

'Parallel Universe'

: Flea staat op zijn bas te tokkelen tot er rook uit zijn vingertoppen komt en Frusciante wil niet voor 'm onderdoen.

'Purple Stain'


('to finger paint is not a sin/ I put my middle finger in/ your monthly blood is what I win)

is porno verpakt als een gevoelige lovesong,

'Otherside'

ontroert,

'Emit Remmus'

speelt zich af in Londen en rockt lekker hard,

'Right on Time'

is een goeie heroïne-song en - om kort te gaan - onderweg naar de uitgang zijn we niks tegengekomen dat minder dan uitstekend klonk en véél dat we dolgraag live zouden horen ontploffen. En het opwindende duel tussen Flea en Frusciante aan het eind van 'Purple Stain' willen we

zien

. Hij mag zijn broek aanhouden.


De nieuwe Peppers is een hele goeie Peppers. U had uw sok al aan moeten hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234