null Beeld

Review: Red Hot Chili Peppers op Pinkpop 2016

Red Hot Chili Peppers wezen je de weg naar een parallelstraat van je jeugd. Het was er goed toeven, echt waar, maar je kan natuurlijk niet je héle leven op een opgefokt brommertje meiden blijven versieren.

'Er staat in de Verenigde Staten een ziekenhuis waar geen verpleegster nog maagd is'

De nieuwe plaat van Red Hot Chili Peppers zal ‘The Getaway’ heten. Een ongevaarlijke voorspelling: ze zal weinig deining veroorzaken. De Peppers hebben hun tijd gehad. Dat klinkt denigrerender dan het bedoeld is – want het was een roerige tijd, vol opwinding, naalden die geluk brachten, en muziek die zich uit alle gekende melkwegstelsels mountainbikete.

Maar dit is 2016, het jaar waarin John Frusciante god weet waar uithangt, maar alleszins niet bij Red Hot Chili Peppers. Het jaar ook waarin Anthony Kiedis aan secundaire geslachtskenmerken doet: onder zijn neus woont een pornosnor. En het jaar waarin die ooit zo roekeloze, vulkanische, profetische band zich neergelegd heeft bij een meisje dat prachtig is, maar ongevaarlijk: popmuziek. Want als de Peppers ooit in het oosten opgestaan zijn met ‘Give it away’, dan zijn ze in het westen gaan slapen met ‘Snow (Hey oh)’. Niet dat ze met hun recent oeuvre naar het straftribunaal van Den Haag moeten. Maar een regionaal rechtbankje mag wel. Hun punk is dood, en hun funk voelt zich ook al niet zo lekker.

Maar met een verleden kan je best wel wat, en het blijven natuurlijk de Peppers: in het synoniemenwoordenboek vind je ze bij ‘seks’. Vrijdagavond op Pinkpop wiegde ik op twee benen. Er was opwinding: het was verraderlijk makkelijk om terug te flitsen naar vijftien jaar geleden, toen het trouweloze geluid van de Peppers zich op endless repeat uit de kamer van mijn broer danste, en het geluk over een kwartiertje zou komen. De vinnige versie van ‘Can’t Stop’ hielp een hand, ‘Scar Tissue’ heeft ook nog altijd geen looprekje nodig, en ‘Californication’ blijft olympisch goud. En natuurlijk stond ik Frusciante hartstochtelijk te missen, maar het mag gezegd: Josh Klinghoffer (geef toe: zo’n goeie naam hebt u in tijden niet meer gehoord) weet dat je een gitaar benadert als een vulva - met precieuze eerbied, en heel veel zin.

Maar er was ook desillusie: Red Hot Chili Peppers zijn anno 2016 de lijkbidders die de laatste groet brengen aan je jeugd – in de asurne kruimelen de herinneringen. Je hebt geen nieuwe nummers van ze nodig. Zeker, ‘We Turn Red’, ‘The Getaway’ en ‘Dark Necessities’ klonken verdienstelijk. Maar liedjes van de Peppers tot ‘verdienstelijk’ knuffelen, dat is toch een beetje als tegen Scarlett Johansson moeten zeggen ‘dat we best vrienden kunnen blijven’.

Toch zou ik jokken als ik beweer dat de Peppers het louter van nostalgie moesten hebben. Ze hadden ook gewoon ‘Blood Sugar Sex Magik’ kunnen komen spelen. Dat deden ze dus lekker niet: zelfs ‘Under The Bridge’ werd gedumpt. In de plaats daarvan kreeg je ‘Wet Sand’ (mooi) en ‘By the Way’ (mooier), en jongensachtige jams die de tourmanager vast aanvinkt als ‘werkpuntjes’, en intro’s waarin Kiedis en co David Bowie en George Clinton kusten, en jongens die veel zijn kwijtgespeeld door de drugs, maar niet dit: hun erectie voor muziek.

Chad Smith was fit, en drumde met die Kama Sutra-grijns van ‘m een hoop lust for life bij elkaar. Anthony Kiedis legde geen kilometers af, maar dat weze hem vergeven: recent werd hij gedribbeld door een maagontsteking (al kan het bij Kiedis altijd ook de sugar iets te brown was). Sindsdien staat het vast: er staat in de Verenigde Staten een ziekenhuis waar geen verpleegster nog maagd is. De grootste lol was voor Flea. Stond met een merkwaardig joie de vivre te bassen, kukelde er een handstandje tussen, en stak in zijn bindteksten een bevlogen pleidooi af voor de emancipatie van Marc Wilmots. Het kan ook iets anders geweest zijn - je verstond er geen hol van.

Nee, zoals vroeger wordt het niet meer, maar ik had een slechtere lift kunnen krijgen naar Lang Geleden. Overigens, Scarlett: we kunnen echt wel vrienden blijven.

undefined

Het moment

‘Soul to Squeeze’, in de bisronde: je ex tegenkomen op Tinder, en je herinneren hoe heerlijk ze was.

undefined

Het publiek

Droomde van Californication.

undefined

Quote

‘dhf!hzef”’^-àingukejagfiuchQOMSfdkz=lrm.’ Flea, lyrisch.

undefined

Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234