null Beeld

Review: Red Hot Chili Peppers op Rock Werchter 2016

Zaterdagavond anderhalf uur lang gevecht staan leveren met onze 14-jarige zelf. Red Hot Chili Peppers stond op te treden, in levenden lijve, maar de 28-jarige versie die we vandaag zijn, de voeten stevig in 2016 geplant, bleek na afloop niet kopje onder gegaan te zijn in de marinade van extase, beroezing en opwinding die de Peppers ooit als enige bottelden en aan de man brachten.

Tom Raes

'Maar het zijn de Peppers!', kreet onze innerlijke puber, bijna wanhopig. 'Ja', spraken we. 'Mààr'. In de notities die we genomen hadden, stonden namelijk een paar puntjes van kritiek waar geen weg omheen te zwijmelen was. Daar had de 14-jarige echter geen boodschap aan. Puisterige pubers doen natuurlijk niet aan kritisch denken, en al helemaal niet als het aankomt op hun jeugdidolen. ''Can't Stop' zat hen als eerste nummer toch als gegoten?', argumenteerde hij. Dat moesten we toegeven, op dat moment hadden we er zelf ook nog een vrij goed oog in gehad. De vermoeidheid leek toen nog niet in de Rode gelederen geslopen, en de energie die de heren Kiedis, Flea, Smith en Klinghoffer verzameld hadden uit de verwelkomingsjam hadden ze handig omgebuigd richting reguliere setlist. 'En', zo voegde onze langharige 14-jarige eraan toe van binnenuit, 'Met 'Dani California' wisten ze die energie goed te behouden. En geef toe: voor een nieuw nummer wist 'We Turn Red' ook best te bekoren.'

Allemaal waar, vonden we ondertussen in 2016. Maar wat dan met het geluid, opperden we in ruil. Want ondanks het feit dat de beste bassist van deze Werchter-editie voor ons op de planken had gestaan - sorry Paul, het is niet anders - hadden we Flea amper voelen stòmpen. Hij kwam ze niet halen, die half verteerde Würst die in onze maag lag te kronkelen, en we wisten dat het ooit anders geweest was. Bovendien hadden we ergens ter hoogte van 'Scar Tissue' - een onverwoestbaar nummer, sowieso - het gevoel gekregen dat de routine het stilaan aan het overnemen was van de initiële opwinding. Zelfs de handstand waarmee Flea na een korte pauze het podium weer opgeklauterd kwam, zat 'm nog vers in de spieren van hun beurt op Pinkpop, amper twee weken geleden.

'Is het omdat ze ouder geworden zijn, is het dàt?' Een domme suggestie van de puber, want wist hij veel dat we ondertussen geleerd hebben dat leeftijd niets anders verraadt dan je geboortejaar - een besef dat, deels uit zelfbehoud, onvermijdelijk begint te groeien eens je richting de dertig gaat. De puber ging verder. 'Als je dan toch over Pinkpop moet beginnen: toen stond 'Under The Bridge' niet op de setlist, nu wel! En 'Aeroplane' dan: ooit jarenlang stilgezwegen!' We wierpen terug dat ze daarvoor in ruil wél hartverscheurende offers hadden moeten plengen - 'Otherside' bijvoorbeeld, om van 'Soul to Squeeze' nog maar te zwijgen. Zoveel was 'Aeroplane' nu ook niet waard. 'Zeg, doe eens niet zo irritant', siste hij. 'Je doet bijna alsof je voor Humo werkt.'

Hij snapte het nog altijd niet helemaal, de puber. En dus werd het tijd voor onze 28-jarige versie om doodeerlijk te zijn. 'John Frusciante', fluisterden we. De puber werd rood, de waarheid te pikant om onder ogen te zien op je 14de. John Frusciante: de man die de Peppers 'Blood Sugar Sex Magik' schonk, de plaat die hen uit hun zijstraatje sleurde toen de jaren negentig begonnen, is er al even niet meer. Hij is ook de man die het eerste verval van de Peppers inluidde toen hij het een jaar daarna voor bekeken hield, waarna ze geen andere keus hadden dan Dave Navarro en z'n tepelpiercings in te huren. Het is ook Frusciante die de Peppers genadig hun tweede én derde adem schonk door hen na zijn miraculeuze terugkeer 'Californication' te schenken. Maar nu is hij definitief weg, 'lost in California', dixit Kiedis in 'The Getaway', en hij nam de rest van zijn inspiratie en zijn grillen mee.

In de plaats kwam Josh Klinghoffer: een begaafd gitarist. Een wiel met een splinternieuwe band. Maar: een reservewiel. De erfakte die hij elke avond moet uitspellen op zijn snaren is loodzwaar. Hij doet erg zijn best, hij heeft zelfs de mimiek mee - de twee gitaristen zijn in het dagelijkse leven ook de beste vrienden. Maar zoals we in het begin al zeiden: 'Maar'. 'Live not a life of imitation', zei Kiedis zelf nog in 'Can't Stop'. Gek genoeg voelde het een beetje aan alsof de Peppers net dat deden: de magie van vroeger proberen te benaderen. Alsof iemand Van Goghs zonnebloemen voor je komt schilderen en dat ook erg kundig doet. Alleen: wanneer je na afloop wat afstand neemt om te kijken naar wat ie ervan gemaakt heeft, zie je dat het uiteindelijk een bosje tulpen geworden is. Mooie tulpen, daar niet van. Maar wel tulpen.

Onze innerlijke 14-jarige deed er het zwijgen toe, even leek er een traan te glinsteren in zijn ooghoek. 'Het is oké, zo erg is het nu ook weer niet', suste we als 28-jarige, en we trakteerden hem op een op die leeftijd nog illegale pint aan de bar. 'Maar doe wel iets aan dat haar van je.'


Dit vond ù van Red Hot Chili Peppers op Rock Werchter 2016

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234