null Beeld

Review: Reindeer Section - Y'All Get Scared Now, Ya Hear!


Gary Lightbody - een naam waarmee je minstens een bijrolletje in Toy Story 3 verdient - lanceerde tijdens een concert van Sebadoh in Glasgow, waar zowat de volledige Schotse scene verzameld was (Mogwai, Belle & Sebastian, Arab Strap en Gary's eigen...

Herbert Struyf


Gary Lightbody - een naam waarmee je minstens een bijrolletje in Toy Story 3 verdient - lanceerde tijdens een concert van Sebadoh in Glasgow, waar zowat de volledige Schotse scene verzameld was (Mogwai, Belle & Sebastian, Arab Strap en Gary's eigen band Snow Patrol) een ietwat zat idee: waarom niet eens met z'n allen samen een plaat te maken? Iedereen zei 'ja', dacht 'jaja' en keek enkele dagen later raar op, toen bleek dat Lightbody the day after zomaar eventjes 17 nummers bij elkaar had geschreven. Uiteindelijk namen 15 muzikanten uit acht bands 'Y'All Get Scared Now, Ya Hear!' op in amper tien dagen. The Reindeer Section was een feit.

Hoewel John Cummings op bijna elke track gitaar speelt, herinnert de plaat nauwelijks aan zijn band Mogwai, noch aan één van de andere 'moeder-bands': oké, ze heeft onvermijdelijk iets van Snow Patrol, omdat Lightbody bijna alle leadzang voor zijn rekening neemt, maar wij moesten toch vooral aan een winterse versie van Sebadoh denken. Lightbody's stem lijkt namelijk - als hij daar zin in heeft - als twee druppels water op die van Lou Barlow: luister naar 'Sting' en 'Billed as single' en je zou zweren dat het spiksplinternieuwe Folk Implosion-nummers zijn.

Maar Lightbody kan meer dan Barlow imiteren. Hij schrijft ook heel mooie liedjes - Snow Patrols 'Batten down the hatch' is één van onze favoriete songs van dit jaar - al waren er dat tot nu toe blijkbaar nooit genoeg om een hele plaat mee te vullen. Met 'Y'All Get Scared Now, Ya Hear!' wappert hij echter elk spoor van twijfel de kamer uit. Voor deze plaat concentreerde hij zich op trage, dromerige songs met subtiel glinsterende arrangementen. Liedjes voor subpolaire weersomstandigheden, perfect getimed om onze attention span nooit op de proef te stellen. 'Will you please be there for me' is een voorzichtige akoestische smeekbede van nauwelijks twee minuten lang; het ons telkens weer de adem afsnijdende 'The opening taste' herinnert aan Low; en het prachtige 'I've never understood' drijft op een simpele drumbeat, een vonkende gitaar op de achtergrond en hemelse zuchten als backing-vocals. De plaat had misschien iets korter mogen zijn: de laatste drie songs - een tribal rock-out, een bijdrage van Aidan Moffat van Arab Strap (we zijn geen fans) en een silly afscheidsliedje - zijn niet echt essentieel, maar dat is een luxeprobleem.


Fake can be just as good, wist Blonde Redhead al. In dit geval is de surrogaat-Sebadoh gewoon béter. Minder wisselvallig dan de laatste Snow Patrol, mooier dan de laatste Belle & Sebastian, véél spannender dan de laatste Arab Strap en minstens enkele lichtjaren beter dan die onwaardige laatste plaat van Sebadoh. Laat die ijsbloemen en die blizzards maar komen - horen we daar in de verte trouwens al geen sledebelletjes rinkelen? Rendieren rulen!

Your move, Mr. Barlow.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234