Review: Richard Hawley - Cole's Corner

Als iemand mij vraagt waar rock eindigt en Iets Anders begint, mompel ik binnensmonds iets als 'Er zijn geen grenzen' of 'Hokjesdenken helpt ons geen stap verder'. Richard Hawley is een rockgitarist die onder meer bij Pulp en Robbie Williams heeft ge...

Als iemand mij vraagt waar rock eindigt en Iets Anders begint, mompel ik binnensmonds iets als 'Er zijn geen grenzen' of 'Hokjesdenken helpt ons geen stap verder'. Richard Hawley is een rockgitarist die onder meer bij Pulp en Robbie Williams heeft gespeeld, en met Jarvis Cocker een paar songs heeft bijgedragen tot de recente cd van Nancy 'dochter van' Sinatra. Hij klust ook bij in een rockabillycombo. De muziek op 'Cole's Corner' ademt de sfeer van ouwe crooners, fifties easy listening, zelfs kitscherige schmalz. Maar laat daar geen misverstand over bestaan: het is een prachtplaat.

Net zoals Portishead, Tindersticks en Low lijkt Hawley muziek te maken voor een licht decadent parallel universum; een wereld van boudoirs, louche playboys en geheimzinnige hotelkamers. Zijn fluwelen stem herinnert aan die van groten als Lee Hazlewood, Roy Orbison en Scott Walker, en ze is amper slechter. Aan de manier van zingen hoor je dat die stem geen gimmick is, net zoals de teksten geen pastiches zijn, en de melodieën meer dan zomaar retro. En de kans is klein dat dit jaar nog iemand een betere, meer glorieuze ballad maakt dan 'The Ocean'. 'Cole's Corner' klinkt smooth én rauw; weelderig én Spartaans; glamoureus én puur. Hawley is Nick Cave in tuxedo. Richard Ashcroft met groot orkest. Beck na middernacht. Morrissey in een melige bui.

Cole's Corner is een mythische straathoek in Hawleys thuisstad Sheffield. De gelijknamige kledingzaak werd in 1961 afgebroken, maar toch spreekt nog iedereen van 'Cole's Corner'. Op een stadsplan zal je er vergeefs naar zoeken, maar de naam staat er voor eeuwig in de harten gegrift: alle mensen die er mekaar hebben leren kennen, al hun kinderen die er jaren later op hun beurt afspraakjes maakten.... Een straathoek die zich heeft opgeladen met de verlangens, het verlies en de herinneringen van ettelijke generaties: voor zo'n plaats is deze cd de soundtrack. Elf intieme, gracieuze songs die je ook bij fel zonlicht onwillekeurig naar buiten doen kijken, speurend naar een volle maan. Elf songs van een schaamteloze romanticus, voor mensen die beseffen dat er meer in het leven is dan drie akkoorden en de versterker op elf.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234