Review: Richard Hawley op Rock Werchter 2016

Je kan Richard Hawley onmogelijk niét graag zien. Alleen al die veel te kleine bovenlip van 'm: zo Brits dat z'n stiff upper lip door overdadig gebruik afgesleten is.

Brits, maar niet wereldvreemd, ook al staan die twee dezer dagen iets te makkelijk synoniem voor elkaar. 'We are Europeans', sprak Hawley. Het mag dan wel niet het allure van JFK en z'n Berlijnse staatsburgerschap gehad hebben, het vond meer dan genoeg weerklank in de tent. Lichtjes schandalig trouwens, hoe The Barn bij aanvang nog niet eens voor de helft volgelopen was voor Richard Hawley. De afwezigen hadden, naast micropietjes, alweer duchtig ongelijk. Ze misten bovendien een bijzonder aandoenlijk tafereel: temidden de Rammsteins en Bring Me The Horizons van deze Werchter-editie betrad een stelletje onooglijke mannen van middelbare leeftijd en met een twijfelachtig gevoel voor mode het podium. Als Jani Kazaltzis op vrijdag trouwens ergens te lande getroffen werd door een beroerte, dan was dat omdat Richard Hawley het gewaagd had zijn podiumoutfit samen te stellen uit jeansjas én jeansbroek. Hij kan dat.

'De afwezigen hadden, naast micropietjes, alweer duchtig ongelijk.'

'De afwezigen hadden, naast micropietjes, alweer duchtig ongelijk.'

Met 'Hollow Meadows' heeft Hawley vorig jaar een nieuw viersterrenhoofdstuk getimmerd aan zijn al imposante oeuvre. Een plaat die zit, maar die liggend geschreven werd: de man schreef eraan terwijl hij kampte met verlammende rugpijn en aan bed gekluisterd was. Je zag het er niet aan in The Barn, al hielp het dat Hawley daarvoor ook al niet aan flikflaks deed. Heeft ie nog altijd niet nodig met nummers als 'Standing at the Sky's Edge', titelnummer van zijn vorige plaat, en ook deze keer een vroeg hoogtepunt in de set: een handdruk die met elke maat een beetje harder gaat knellen tot je uiteindelijk gekraak begint te horen. 'Leave Your Body Behind You' had de solo van de dag, door Hawley zelf uit z'n Goldtop gewrongen, en het paadje van 'Down in the Woods' leidde ergens heen waar het zonlicht niet meer door het gebladerte kon breken en er een wolf achter elke boomstam hoorbaar stond te watertanden.

Hawley was lange tijd op weg naar de vier sterren, maar met wat de man eind vorig jaar in de Arenberg toonde, heeft hij het zichzelf moeilijk gemaakt: als je de lat zelf torenhoog legt, moet je er ook de volgende keer over kunnen huppen - met of zonder flikflak. Net niet de volle pot dus, daarvoor ging Hawley tien minuten te vroeg de luwte al opzoeken - en als we Richard Hawley gaan zien, willen we 'm helemáál zien. Maar 'groots' met één lettertje minder is nog altijd 'groot'. En dat was hij.

Simpeler kunnen we het niet stellen: wie het goed meent met De Muziek, stond die vrijdag bij Richard Hawley.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234