Review: Ride op Best Kept Secret 2015

Ik heb u wat op te biechten. Ik heb Ride gezien, en dat heeft niet alles maar wel veel veranderd.

De Stone Roses zijn ook maar de Stone Roses. Oasis is ook maar fuck Oasis. En shoegaze is zoveel meer dan dronken naar je All Stars kijken en je niet meer kunnen herinneren welke toekomst je ook weer voor jezelf gedroomd had. Nee, Ride: in de jaren negentig gesplitte opwinding, maar nu opnieuw geboren, gewoon, voor hun plezier en ons geluk. Mark Gardener en Andy Bell - koningskinderen! - trapten af met 'Leave Them All Alone', en meteen wist je: dit wordt een uur van glorieuze, veldslagen winnende rock-'n-roll. Ze hebben meer pedalen dan Johan Museeuw ooit onder z'n voeten geklikt heeft, en meer guts dan de trainer van FC Nieuwrode die even dacht het met een 3-5-2 te kunnen winnen tegen KV Mechelen.

'Eierstokken knapten, ballen verlieten hun fallus zonder afscheidswoordje'

Ik werd er - hoe zal ik het gepast omschrijven? - springerig van: de wereld een wilde speelplaats, en de enige regels zijn die van de leerkracht-met-toezicht, één keer per maand. Je kon luisteren naar de teksten, en dan voelde je een centje pijn. Maar je kon ook compromisloos in de muziek geloven, en dan kreeg je biljetten plezier toegestrooid. Plezier, écht plezier: het was van de geboorte van Kai Mook geleden dat ik nog zoveel joie de vivre door mijn aderen voelde pompen. 'Waarom hou jij alleen van groepen die pathetische afscheidsboodschappen in grafzerkarduin beitelen,' vroeg een zootje ongeregeld in de vorm van een prachtig meisjeslichaam me. Ze was klein, blond en charmant en tuitte haar in gevaarlijk Russian Red gelipstickte lippen, maar ik bleef bij de waarheid: omdat de feestjes in de grafkelder nu eenmaal beter zijn dan die onder de levenden.

'OX4' - yep, hun kusje aan thuisstad Oxford - was een pak rammel dat ik genoeglijke kreetjes grommend in ontvangst nam, 'Taste' ruïneerde mijn hoop op een gematigd leven: I want it all and I want it now, en ik wil dat het veel is en groot en gelukkig, en overal wordt lipstick gemorst. Calm down, jongen, leg het nu even verstaanbaar uit: in 'Vapour Trail', besloten The Smiths en The Cure om samen te getuigen, maar de gitaar pleegde een heerlijk geval van meineed. Nee, wacht, ik wil het ook hebben over 'Drive Blind': even ballsy als gevoelig - een hartverwarmend headbangmomentje. Hell, het leven is een hartverwarmend headbangmomentje, maar je moet de slingers zelf ophangen.

Eierstokken knapten, ballen verlieten hun fallus zonder afscheidswoordje: ik voelde alleen maar euforie. Bier voor the lads!


Het moment

Filip - een jongen, ik kende 'm niet - vroeg Eva - een meisje achter de bar, ik kende haar niet - met gepaste stunteligheid ten huwelijk. May God bless you!


Het publiek

Ed (van Ed & Kim) (en van zoveel meer) ging helemaal nuts, en deed dat in stijl.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234