Review: Rihanna op Pukkelpop 2016 (Main Stage)

Wachten, mijmeren. ‘Ze is vast hockey aan het kijken in de backstage. Of ze staat met haar tourbus in Werchter, de enige die niet ingelicht is dat het dan toch Pukkelpop zou worden.’ Dat er geen foto’s gemaakt zouden worden van Rihanna op Pukkelpop, wisten we al. Dat ze er persoonlijk voor zorgen dat dat verbod nageleefd werd door gewoon niet op te dagen, vonden we dan weer wat overdreven.

Of dat dacht je toch, tot het uiteindelijk half twaalf werd: op papier vijftig minuten ver in het concert van Rihanna, maar in de praktijk kreeg je haar toen pas voor het eerst te zien. In die vijftig minuten waren er al méérdere golven van verontwaardiging stukgeslagen op het publiek, dat bij gebrek aan iets dat op een concert leek dan maar alvast de slaap in hun kuiten had laten bijten – iémand moest het doen. Het aantal keren dat er een brandend boegeroep was opgeweld onder de wachtenden hielden we toen al lang niet meer bij. ‘Het is een schande’, zei een meisje naast ons. ‘Ik heb het al twee keer moeten verdragen bij haar, maar nu ben ik het beu’. En wie dacht ze wel dat ze was? De NMBS? Ondertussen stonden wij te glunderen: dít was namelijk de volledige Rihanna-ervaring: alleen zij kan een festivaldag uitverkopen en dan de boel laten stikken, alleen zij kan een perstrip organiseren die zo wanstaltig slecht georganiseerd is dat ze legendarisch wordt onder journalisten – alleen zij die erbij waren, wilden er niet bij zijn.

Bij gebrek aan foto’s schetsen we graag het beeld waar duizenden festivalgangers een uurtje voor hadden verbeten: zonnebril, een strakke bob, spierwitte lieslaarzen, en een witte jas die in het beste geval iets weg had van een slecht opgevouwen Quechua-tent. Even leek alles vergeven, blij als iedereen was dat hun headliner überhaupt nog opgedaagd was, en het boegeroep haalde het voor het eerst niet meer van het opgewonden gejoel voorin. ‘Stay’ moest één en ander lijmen tussen Rihanna en publiek, wat maar voor de helft lukte: een pot die je tegen de grond mikt kan je lijmen, maar de barsten blijven je in het oog steken. Meteen werd ook duidelijk dat dit het soort concert zou worden waarbij de hits door de mangel gehaald zouden worden: het gevolg waren soundbites die soms een minuut duurden, soms minder, en vaak ondergebracht werden in eenzelfde fletse remix om de boel wat aan elkaar te plakken. Volgden: flarden ‘Love the Way You Lie’, ‘Birthday Cake’, en ‘Bitch Better Have My Money’ – gecheckt: ze had het wel degelijk, te laat of niet – en daarna: een kostuumwissel. Of dat dacht je toch toen je Rihanna de coulissen zag induiken en de tijd opgevuld werd met een gitaarsolo hier, een stel glimmende dansers daar. Tot ze enkele minuten later het podium weer op kwam en ze nog steeds dezelfde Quechua om de schouders had hangen. Nu zijn wij sowieso geen voorstander van kostuumwissels, ze halen te vaak de vaart uit een concert, maar op zijn minst kan je je dan nog afvragen wat voor gedrocht de artiest in kwestie déze keer aangetrokken zou hebben. Rihanna zou echter nog een keer of vijf de backstage induiken om ons minutenlang over te leveren aan haar kleffe backingband, maar zou hoogstens één keer van jas wisselen. U mag nù beginnen inzetten op de reden waarom ze dan wel telkens zo hoognodig de coulissen moest opzoeken – wij blijven bij de hockeyverklaring.

Zoiets doet geen wonderen bij een publiek dat al vijftig minuten de rekbaarheid van een spanningsboog aan den lijve had ondervonden, en de al lauwe ontvangst bekoelde sneller dan een hete veest in een Arctische ijswind. ‘Onthechting, dàt is de oplossing’, werd er gedacht – helaas door Rihanna zelf, niet door het publiek. De choreografie van de avond leek samengesteld uit halve lachstuipen, een imaginaire vlinderjacht, en een bevreemdend stelletje blikken richting publiek die waarschijnlijk voor klantenbinding moesten doorgaan. Het hele concert voélde daardoor ook akelig aan en, je kreeg spontaan flashbacks aan Michael Jackson, zij het dan de versie die kinderen uit hotelkamers liet bungelen – zo sterk kan iemand namelijk vergeten zijn hoe normaal menselijk contact werkt. Je vroeg je af wie er dagelijks aan Rihanna’s touwtjes trekt, en je kreeg het akelige vermoeden dat het antwoord niet ‘zijzelf’ was. Geloof trouwens niets van de bindteksten die Riri sporadisch declameerde, beweringen als zou ze speciaal naar Pukkelpop getrokken zijn ‘omdat ze het er zo fijn vindt’: stuk voor stuk gerecycleerd uit haar Anti-tour, wat pijnlijk duidelijk werd telkens ze de wei aansprak met ‘this city’. Of ze moet een drup Kiewits bloed hebben lopen, kan ook.

‘You know what time it is!’, schreeuwde ze na de zoveelste niet-kostuumwissel. Wij wel ja. ‘Tijd om naar huis te gaan!’, riep iemand uit het publiek – ze had een punt: ondertussen was het al vijf minuten na de voorzien podiumtijd, er zouden er nog veertig volgen. Maar nee hoor, het bleek party time te zijn. Wat betekende: een streepje ‘Umbrella’ hier, een flard ‘We Found Love’ in een lelijke remix daar, een repel ‘Diamonds’ tussendoor. Het hoogtepunt kwam gek genoeg als een cover: ‘New Person, Same Old Mistakes’ van Tame Impala, ironisch genoeg wél in de lengte en in de originele vorm gebracht.

Op de beste momenten stond Rihanna een middelmatig concert te spelen, op de slechtste stond ze minutenlang niét op het podium. Je kan één en ander door de vingers zien als recensent, maar niet wanneer een wereldwijd met fluwelen handschoenen onthaalde artiest haar uitverkochte publiek in een strakke festivalsetting een klein uur laat wachten, om dan de helft van de tijd de spreekwoordelijke powerpoint open te klikken, en de andere helft voor geen meter te beklijven. We hadden veel verwacht van Rihanna op Pukkelpop, maar niet dat ze saai zou zijn.


Dit vond ù van Rihanna op Pukkelpop:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234