null Beeld

Review: Robbie Williams - Escapology


'I haven't got a clue what to do with you', zingt Robbie Williams in 'How Peculiar', de opener: same here, mate.
Half paljas, half prima donna, zo rijk als de zee waarin de Prestige zonk diep is en nóg aan de prozac: Robbie Williams is zijn eigen...


'I haven't got a clue what to do with you', zingt Robbie Williams in 'How Peculiar', de opener: same here, mate.

Half paljas, half prima donna, zo rijk als de zee waarin de Prestige zonk diep is en nóg aan de prozac: Robbie Williams is zijn eigen stripfiguur geworden. En hij zingt er nog over ook. Want dat moet je 'm nageven: in zijn dikwijls uitstekende songteksten is hij ontwapenend eerlijk, 't leven is hem meer een last dan een lust en daar kunnen zijn donkey-size dick en busladingen door hem persoonlijk het zwerk in geneukte damsells niets aan veranderen.

Teksten schrijven kan hij, liedjes is iets anders: daar had hij tot en met deze cd Guy Chambers voor, die van simpele toetsenist bij World Party is uitgegroeid tot een songsmid van hoog allooi.

Laatste bericht is dat Williams Chambers de deur heeft gewezen, omdat die niet exclusief voor 'm wilde werken. Hij schrijft nu mee aan de nieuwe Britney Spears. Foutje, Robbo!

Maar voorlopig is er nog niets aan het handje, want 'Escapology' staat vol vaardig door Chambers geassembleerde tunes die op talloze andere songs lijken maar niet helemaal: het zijn halfcitaten, zo clever bij elkaar gejat dat je er respect voor moet hebben.

Het is vruchteloos zoeken naar iets van de anthem-gelijke kwaliteit van 'Angels', maar dat was dan ook een classic: sindsdien zingt hij alleen maar passabele songs, als een Elton John die zich niet achter een toupet maar achter tatoeages verstopt.

Zijn door tabloids over heel de wereld geboekstaafde liefdesleven heeft 'm nog niet veel opgebracht, buiten een gezonde spermaproductie, zo lijkt het: in 'Monsoon' worden de meisjes van plezier in string de straat op gejaagd, en in 'Love Somebody' zing hij zo gepassioneerd over zijn zoektocht naar de Ware dat het wat pathetisch wordt. Als hij serieus wordt (het statement 'Revolution'), slaat hij de bal helemaal mis: twintig ellendige strofen lang niets.

Op zijn best is Robbie als de testosteron op zijn lippen staat: 'Sexed Up', 'Hot Fudge', 'Handsome Man': 't zijn puberale dagdromen die hij zelf tegelijk relativeert. Al heb ik die riffs al ergens anders gehoord, maar waar, gvd?

Song 13 is Robbies eerste solo: een sentimenteel geval over zijn dode Nan. Als dit de richting is die hij uit wil zonder Chambers: god beware en bescherme ons dan.

Take that, sweetie!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234