null Beeld

Review: Robbie Williams - Intensive Care

Robbie is een makkelijk doelwit voor puristen en luitjes voor wie muziek alleen telt als ze wordt gemaakt door in zwart leer en dito bril poserend geteisem wier oksels permanent aan 'Stanley's Route' deelnemen. Maar je kan moeilijk ontkennen dat niem...

Robbie is een makkelijk doelwit voor puristen en luitjes voor wie muziek alleen telt als ze wordt gemaakt door in zwart leer en dito bril poserend geteisem wier oksels permanent aan 'Stanley's Route' deelnemen. Maar je kan moeilijk ontkennen dat niemand een publiek kan inpakken zoals hij, en dat hij eigenlijk wel een geschikte peer is, anders zou hij zich bijvoorbeeld niet voor schut laten zetten als de transvestiet 'Roberta Williams' in 'Little Britain'.

Bij Jonathan Ross op de BBC zei Robbie vorige week over z'n nieuwe plaat dat hij trots was op de 'serieuze teksten'. Serieuze teksten, is dat waarom we afstemmen op Radio Williams? I think not. Van Robbie verwachten we geen intensive care maar glorieus je m'en foutisme, en dat krijgen we hier maar met mate geserveerd, bijvoorbeeld in teksten als 'I'm on a mission to abuse my position', of in nummers als 'The Trouble with Me' ('...is I've got a head full of fuck; I'm a basket case...') En nee, taveernedellen, hij bedoelt niet 'fuck' zoals in 'seks', maar wel zoals in 'mindfuck' of 'fucked up'. In de opnamestudio beweerde Robbie dat deze plaat 'de 'Nevermind' van de pop' zou worden. Klopt. En Joni Mitchell is net toegetreden tot K3.

Ook muzikaal is 'Intensive Care' veeleer vakwerk van saaie singer-songwriters dan vuurwerk vanuit de Betty Ford Clinic. Let's face it, 'Tripping' was geen single van het kaliber van 'Angels' of 'Rock DJ', maar niet meer dan een doorslagje van Madness; reggae lite. En 'Advertising Space' (dat Robbie zelf hinnikend van het lachen omschreef als 'Mijn hoogsteigen 'Candle in the Wind', maar dan over Elvis in plaats van Lady Di') begint beloftevol, maar je wacht tevergeefs op een lift off die niet komt.


'A Place to Crash' (dat eerst 'Johnny Cash' zou heten, en waarvan Robbie meent dat het 'een riff is die Keith Richards had willen schrijven); 'Make Me Pure'; 'Your Gay Friend'... het zijn stuk voor stuk redelijke songs waarvoor wij onze radio niet af zouden zetten. Maar zijn het de showstoppers die je op Robbies volgende tournee wil horen? Nope.

Anno 2005 bevindt Robbie zich in de positie van Frank Sinatra, en hij zou beter, net zoals Ol' Blue Eyes indertijd, de beste songschrijvers van z'n generatie nummers laten leveren, en ondertussen z'n charisma maximaal laten renderen. Voor Robbie de entertainer steken wij graag respectvol de broek af: in gimmicks, pose, slapstick en showmanship is hij beter dan wie ook. Maar voor Robbie would be-Costello en Robbie would be-Stones hebben wij even weinig tijd als voor de sonetten van Eva Pauwels. 'Intensive Care' is geen sof, maar ook niet de vuist op tafel die je na bijna drie jaar verwacht van een grote muil.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234