null Beeld

Review: Robert Wyatt - Old Rotten Hat

De Catch 22 van het benefiet: talentloze knarren wier laatste optreden dateert van de vorige benefiet, worden teruggevraagd omdat ze het hart op de juiste plaats dragen (links: de benefiet is per definitie een links fenomeen). Alleen protestzangers-s...

Serge Simonart

De Catch 22 van het benefiet: talentloze knarren wier laatste optreden dateert van de vorige benefiet, worden teruggevraagd omdat ze het hart op de juiste plaats dragen (links: de benefiet is per definitie een links fenomeen). Alleen protestzangers-sociaal assistenten zijn bereid (verplicht) keer op keer gratis op te treden, immers: geen uil haalt het in z'n hoofd hen een gage uit te betalen. En kwaliteitsartiesten als The Clash, Costello, XTC en The Special AKA haken na één of twee ervaringen met de steevast erbarmelijke organisatie onverbiddellijk af. Gevolg: geëngageerden met een greintje muzikaal gevoel betalen hun ticket, en vluchten dan gauw naar huis, in meer dan één betekenis verlicht. Zo is de steunkaart uitgevonden, het alibi van de linkse intellectueel.

De propagandamachine van Robert Wyatt draait op volle toeren, maar op een benefiet zal u hem vergeefs zoeken. De goede man leeft van zijn muziek; vraagt dus geld, en dat stuit op verzet van de totterdood onbaatzuchtige organisatoren. Geen nood. Wyatt rnaakt platen. Mooie, sobere, altijd weer ontroerende platen.

Wyatts pamfletten zijn geen affiches maar ikonen; kleurrijk en vrolijk als in het schitterende 'Wind of Change', de iets te voorbarige Swapo-hymne, of ingetogen sepiabruin op Wyatts versie van 'Shipbuilding'. Wat deze voormalige drummer van Soft Machine, na een ongeval verlamd en aan z'n rolstoel gekluisterd, van zijn medestrijders onderscheidt, is gevoel. Niet meer dan dat, maar het is zoveel meer. En eenvoud: geen eindeloze speeches voor Wyatt aïs twee zinnen volstaan, zoals voor het bijtende 'East Timor', of één woord: 'Speechless'.

'Old Rotten Hat' is hoorbaar gemaakt met een budget waarvoor David Byrne niet eens de telefoon zou opnernen. Maar al holt, net als bij Nico, de monotonie van dat eeuwige harmonium en die ellendige Oosteuropese ritmebox je geduld uit, toch blijft Wyatt verbazen en intrigeren. En alhoewel Wyatts handicap, in tegenstelling tot wat men gemakshalve veronderstelt, niet went, kijkt hij nog steeds verder dan zijn neus lang is. Op 'The United States of Amnesia', bijvoorbeeld: een relaas over geschiedvervalsing, met grillige percussie. Of 'The Age of Self': cynisme getoondicht op schijnvrolijkheid. De échte parel op 'Old Rotten Hat' is 'Alliance'. maar u moet zelf maar eens luisteren. Dat is socialisme!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234