null Beeld

Review: Rogue Wave - Descended Like Vultures

We kunnen ons niet precies herinneren waarom we vorig jaar nagelaten hebben u het debuut van Rogue Wave in de maag te splitsen, maar het moet minstens een combinatie van een onverhoedse malaria-aanval, tien gebroken vingers en een maandenlange black-...

Herbert Struyf

We kunnen ons niet precies herinneren waarom we vorig jaar nagelaten hebben u het debuut van Rogue Wave in de maag te splitsen, maar het moet minstens een combinatie van een onverhoedse malaria-aanval, tien gebroken vingers en een maandenlange black-out ten huize (hs) geweest zijn. 'Verplicht voer voor Shins-fans' hadden we toen over 'Out of the Shadow' willen melden, want de songs deden ons dromen van het ideale Californische radiostation aan het eind van de sixties, van Simon & Garfunkel, en Yo La Tengo na een verhuis naar San Francisco.

We hebben twee of drie luisterbeurten nodig gehad om te wennen aan 'Descended Like Vultures', want op hun tweede plaat toont Rogue Wave zich plots een stuk ambitieuzer, net zoals - inderdaad - The Shins. Songschrijver Zach Rogues knack voor sterke, supercatchy melodieën is intact gebleven, maar de songs klinken avontuurlijker en voller, de sfeer is donkerder en de texturen fluweliger. Op basis van de sound van nummers als 'You' en 'Are You on My Side' durven we zelfs te voorspellen dat lichtjes fantastische Nieuw-Zeelandse eightiesbandjes als Able Tasmans en Jean Paul Sartre Experience over precies 13.2 maanden weer hip zullen zijn.


Rogue Wave v.2.0 verandert graag een paar keer van koers binnen één song (check die subtiele versnelling in 'Medicine Ball' en het in fast-forward opbloeiende refrein van 'Are You on My Side'), strooit dissonante bommetjes uit over zoete klassieke melodieën (de blatende Sonic Youth-oprispingen in 'Bird on a Wire') en jaagt Rogues zang op subtiele wijze door allerlei filters en effecten (de single '10:1'). Doorgaans hebben we de pest aan opzichtige hard-zacht-contrasten (stuur ons uw Smashing Pumpkins-cd's en wij steken ze met veel plezier in de fik), maar die shoegazer-gitaren op zilveren wolkjes die in 'Publish My Love' telkens precies een strofe lang de zon doorlaten, zijn echt ge-wél-dig.

Allemaal compleet nieuw terrein voor Rogue Wave dus, maar op de een of andere manier lukt het de heren de intimiteit van weleer erin te houden. Daardoor botsen al die luide songs nauwelijks met door akoestische gitaren gedomineerde old-skool-tracks als 'California' en het prachtig rinkelende 'Salesman at the Day of the Parade', dat niet moet onderdoen voor Sebadoh of Pedro The Lion in hun meest kwetsbare, meest pijnlijk-openhartige minuten.

Over Rogues teksten ('The sun beats/Down upon the brain of confusion/My house is much better if the roof is connected/You can never publish my love') moeten we nog eens diep nadenken en het zit er dik in dat 'Descended Like Vultures' te clean klinkt voor gitaarrockers die bij QOTSA en Millionaire zweren. Maar Shins-fans en andere gitaarpop-fijnproevers kunnen deze plaat gewoon blindelings kopen. Dóen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234