null Beeld

Review: Ronny Mosuse - Stronger

In één van de afleveringen van het onvolprezen 'Frasier' bijt Dr. Crane zijn neurotische broertje toe: 'For God's sake, Niles: owning a James Brown cd does NOT qualify you as a soul brother!' Het is de laatste tijd erg hip geworden te poser...

In één van de afleveringen van het onvolprezen 'Frasier' bijt Dr. Crane zijn neurotische broertje toe: 'For God's sake, Niles: owning a James Brown cd does NOT qualify you as a soul brother!' Het is de laatste tijd erg hip geworden te poseren als soulvolle peer bij wie de funk uit de poriën spat. Nepfiguren als Justin Timberlake laten in interviews te onpas en te onpas het woord 'soul' vallen, of melden dat ze tijdens de opnames van hun nieuwste product o zo vaak naar Marvin Gaye of Prince hebben geluisterd. En zelfs veel zwarte - pardon: African-American - artiesten maken tegenwoordig plaatjes waarop de soul zeer ver te zoeken is.

Soul is wat Ronny Mosuse 55 minuten lang laat horen op zijn nieuwe cd 'Stronger'. Soul zit Mosuse in de stem gebakken: in het timbre, in de frasering, en in de doorleefde manier waarop hij in duet gaat met zichzelf. Na de dood van zijn broer Robert heeft Mosuse overduidelijk geen tijd meer voor poses of andere bullshit. Hij heeft het beschermende masker van lollige Ronny in de radiostudio achtergelaten. Op deze cd hoor je uitsluitend in passionele melodieën gevatte bittere ernst, en de melancholische ziel die Mosuse lang achter slot en grendel heeft gehouden, omdat de buitenwereld er geen zaken mee had.

'Stronger' is wat goeie pop zou moeten zijn, wars van genres en radio-formats. De teksten zijn die van een gelouterd man: een gebroken huwelijk hier, een vervaagde vriendschap daar, een verloren broer overal. En in tegenstelling tot de opgefokte kleuteremoties van de professionele woedenden die ons sinds het succes van Alanis Morissette overspoelen, heb je hier op geen enkel moment het gevoel dat Mosuse zijn emoties aandikt om ze 'mooier' of 'commerciëler' te doen klinken. 'There ain't a soul in this world who can feel what I feel', luidt het in 'An Individual', maar de kracht van deze melodieën is net dat je wordt meegezogen in Mosuses gedachtekronkels. En nergens ontaardt de pijn in geweeklaag - álle songs hier getuigen van de kernzin uit de titelsong: 'If it doesn't kill me, it makes me stronger.'


'I'm just an ordinary singer', dacht ik even dat Mosuse zong in de derde track. Het blijkt sinner te zijn, en dat kan kloppen. Mosuses stem is in ieder geval allerminst doorsnee, en hij heeft eindelijk songs gevonden die de kwaliteit van die stem evenaren. Respect!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234