null Beeld

Review: Rosanne Cash (Dranouter)

Rosanne Cash liep het podium op in verweerde suède boots die al over de Tallahatchie Bridge in Money, Mississippi hebben gewandeld: op een festival waar het slalommen is tussen de Teva-sandalen, verdiende ze daarvoor alleen al een staande ovatie. Een klein uurtje en een flink uitgedunde tent later (een groot deel van het publiek kwam nu eenmaal louter uit nieuwsgierigheid naar de ‘dochter van Johnny Cash’ kijken) kreeg de vrouw in de boots een klein, maar luid applaus. Verdiend.

Had Cash nog bij zich behalve haar laarzen: een akoestische gitaar, haar loepzuivere stem, een aura van aangeboren gulheid en haar echtgenoot John Leventhal – op plaat haar producer, live haar tweede gitarist en stem. Leventhal, die door zijn echtgenote lieftallig werd gepest met het feit dat hij een ‘native New Yorker’ is en toch country speelt, is het soort bravige baardtype dat met z’n grijsheid, bril, jeans, lichte Christus-gelijkenis en omgegorde gitaar niet had misstaan in de beatmis van de seventies. Maar zet de vampy Rosanne naast hem – negenenvijftig en still lookin’ swoosh, met haar felrood geverfde haar en de gevaarlijk-katachtige Italiaanse trekken die ze van haar moeder Vivian Liberto erfde – en je krijgt die onmiskenbare chemie waar alleen countrykoppels een patent op lijken te hebben. Wat is dat toch met die countrykoppels? Hoeveel huiselijk geluk Beyoncé en Jay-Z ook mogen instagrammen en hoezeer ze ook pogen te choqueren door op foto’s te poseren in zwarte bivakmutsen: het doet me niks.

Maar zet man en vrouw van middelbare leeftijd in jeans en boots samen op het podium met twee gitaren - waarbij het nooit duidelijk is wie leidt - en laat ze naast hun verplichte Amerikaanse crowdpleasende standaardmoppen (zegt de ene: ‘We zijn al twintig jaar getrouwd.’ Zegt de andere: ‘Maar het lijken er al eenentwintig.’) ook enkele van de pijnlijkste hartenbrekers in de country zingen, en ik krijg het kwaad. Zo’n moeilijke momenten waren ‘The Sunken Lands’ en ‘Etta’s Tune’, twee songs van Rosannes laatste plaat ‘The River and the Thread’. Nummers waarin Rosanne haar vrouwelijke voorgangers – lijdende vrouwen vaak – geografisch en emotioneel in kaart brengt: in ‘The Sunken Lands’ bezingt ze het hard labeur van grootmoeder Carrie Cashop de cotton fields in Arkansas tijdens de Grote Depressie; ‘Etta’s Tune’ is opgedragen aan de Etta die vijvenzestig jaar lang de trouwe echtgenote was van de intussen gestorven Marshall Grant, contrabassist in The Tennessee Two, de begeleidingsgroep van Johnny Cash.

De covers dan. Uit ‘The List’, de plaat uit 2009 waarop Rosanne songs coverde die haar vader haar op haar achttiende had opgedragen als ‘verplichte country standards’ (in totaal bevatte die lijst honderd songs) bracht ze een vijftal klassiekers. Dompelde het Heuvelland heel even onder in onaardse akeligheid: ‘Long Black Veil’ (bekend in de versie van Lefty Frizzell), over die onterecht terdoodveroordeelde die zijn alibi voor die bewuste nacht simpelweg niet kon prijsgeven: ‘I spoke not a word, though it meant my life / For I'd been in the arms of my best friend’s wife’. Op het moment dat Cash een song van haar vader coverde, was de helft van het publiek elders vertier gaan zoeken – gaf niet, het entertainende ‘Tennessee Flat Top Box’, met een glansrol voor de dartele gitaar van Leventhal, was er voor ons overblijvers alleen.

De meest onverbiddelijke dolksteek hield Rosanne voor het laatst: de classic ‘Heartaches by the Number’ (opgenomen door onder anderen Ray Price). ‘I've got heartaches by the number / A love that I can’t win / But the day that I stop counting / That's the day my world will end’. Wat is dat toch met country: zoveel koppels die samen muziek maken - waarbij het nooit duidelijk is wie leidt - en die zo veel hartenbrekers van songs zingen. Toen zag ik naast me het countrykoppel van de Kalmthoutse heide veelbetekenend in elkaars ogen kijken: Eriksson-Delcroix. Ik denk dat ze gezien hebben wat ook ik zag: iets dat ooit heel veel pijn deed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234