Review: RTX - Transmaniacon

Toen vier jaar geleden het huwelijk van Neil Hagerty en Jennifer Herrema implodeerde, was dat ook meteen het einde van Royal Trux, het noiserock-commando dat ontstaan was uit de asse van Pussy Galore, de legendarische groep van Jon Spencer en Hagerty...

Toen vier jaar geleden het huwelijk van Neil Hagerty en Jennifer Herrema implodeerde, was dat ook meteen het einde van Royal Trux, het noiserock-commando dat ontstaan was uit de asse van Pussy Galore, de legendarische groep van Jon Spencer en Hagerty.

Herrema had sinds de split van Royal Trux nauwelijks nog van zich laten horen. Steeds verder weggegleden in haar drugverslaving, vreesde de buitenwereld, maar nee: ze was gewoon aan het rouwen over de dood van haar vader.

Nu het grootste verdriet voorbij is, heeft ze zich samen met haar nieuwe kompanen Jaimo Welch (gitaar, bas) en Nadav Eisenman (drums) opnieuw op haar passie gestort: snoeiharde muziek. 'Transmaniacon', opgedragen aan Herrema's vader, is het resultaat, en zoals de naam RTX al laat vermoeden, breekt Herrema niet radicaal met haar verleden: 'Joint Chief' is zelfs een herwerking van 'Shockwave Rider' van de Trux. Het recept van RTX is eenvoudig - logge Black Sabbath-riffs, fuzz, slepende drums en het gegil en gekrijs van Herrema - maar in acht van de elf songs levert het onweerstaanbare muziek op. Het ultrakorte, richtingloze 'Psychic Self Defense', het schokkende en hobbelende 'Limozine', en het gekeel op 'Heavy Gator' laten ons volstrekt koud, maar daarmee hebt u het slechte nieuws wel gehad. Tenzij u alleen hyperoriginele muziek kunt pruimen, want dat zitten we met een probleem - afijn, u toch - want 'Transmaniacon' is een luide trip doorheen de pophistorie. Zo herinnert 'PB+J', een combinatie van trage ritmen en opspelende noise, aan de Melvins, lonkt 'Low Ass Mountain Song' naar de schandelijk vergeten Meat Puppets (en dus ook naar ZZ Top), en als u wilt weten hoe The Primitives zouden klinken als garageband, dan geeft 'Pulling out Now' het antwoord.

Hoewel de groepsleden alle nummers samen ondertekenen, heeft vooral Herrema haar stempel op 'Transmaniacon' gedrukt (de titel verwijst naar de vergeten groep Blue Öyster Cult), al laat het enige liedje dat Eisenman zingt ('Is Red') hopen dat zijn Thurston Moore-achtige stem op de volgende plaat vaker te horen zal zijn. Als we er maar niet weer vier jaar op hoeven te wachten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234