Review: Rudimental (Lotto Arena)

Drum-'n-bass en house op een bedje van soul; Gnarls Barkley onder de lakens met Calvin Harris; Emeli Sandé en Katy B die tijdens een kussengevecht aan het high fiven slaan: Rudimental vertrok vanuit de slaapkamer en duwde toen iedereen hitsig genoeg was het gaspedaal in, richting hagelwitte stranden waar alle kledij een ongemak is.

Rudimental is een liveband en dat zal u geweten hebben: Piers Agget, Amir Amor, Kesi Dryden en DJ Locksmith zijn allen begenadigde multi-instrumentalisten die alleen blijven stilstaan als hun hartmonitor begint te piepen, en zelfs dan nóg blijven hipshaken. Dacht ik aanvankelijk nog te moeten gaan kijken naar een stel weinig aan zon blootgestelde bleekscheten achter hun draaitafel, dan werden ik ei zo na omvergeraasd door de tornado die DJ Locksmith is, terwijl Agget, Amor en Dryden op de achtergrond voor de bliksem en donder zorgden.

'Gelukkig hebben wij lichaamsdelen waar we meer aan gehecht zijn dan onze oorschelpen'

Ze werden daarin bijgestaan door drie zangers (Tom, Anne-Marie en Bridget, moest het u interesseren) en een stuk of wat blazers en drummers. Gelukkig kan ik tegen lawaai en heb ik lichaamsdelen waar ik meer aan gehecht ben dan mijn oorschelpen. De stand van de synthesizer werd na exact 2 minuten 13 seconden van 'Massive Attack' naar 'Major Lazer' verzet. Evenwel: alles live.

Nog iets dat Rudimental naast présence niet mankeert: kloten. Oké, hun muziek lijkt er vooral op gericht de kortste weg te vinden naar meisjesbroekjes en wat daaronder zit, maar in de mengeling van genres en wat heb je zo nog allemaal, meende ik ook een niet mis te verstane dorst naar avontuur te ontwaren. Hoe dan ook: een wereldhit te pakken hebben ('Waiting All Night', een popsingle die muren sloopt), en die op je debuut pas als elfde track zetten, getuigt van lef. Die van Rudimental - DJ Locksmith op kop - zijn gasten die stijf staan van een braggadocio waarvan ik vermoed dat met juwelen behangen hiphoppers er spontaan van gaan lopen.

Toch één minpuntje, omdat wij nog altijd een kritisch magazine heten te zijn: naast twee tophits ('Waiting All Night' en ook nog 'Feel the Love') heeft Rudimental niet zo gek veel góéie nummers. 'More Than Anything', 'Right Here', 'Powerless', allemaal goed en wel, maar heet worden wij er niet van. En nummers als 'Free' (Emili Sandé) en 'Hell Could Freeze' (Angel Haze) misten live dan weer hun guest stars. Om het goed te maken pletwalsten ze met de grijns over hun gebreken als songschrijvers heen. Het motto: Harder! Euforischer! Méér feesten!

Rudimental: schorremorrie, lawaaimakers, feestvarkens, loltrappers. Mogen van de zomer graag nog eens een tentje in de fik steken. Herman?


Het moment

Opeens sloeg men daar op het podium aan het jumpen! (Is dat nog iets, jumpen?) Ik meteen verzonken in een flashback naar 2005, toen alleen een mengeling van alcohol en slechte smaak (de twee lagen toen nog dicht bij elkaar) me de dansvloer op kreeg - maar dan wel élke keer. Even goed rondgekeken - niemand in de hele Lotto Arena die op little old me lette - de beentjes losgegooid, en snel weer gaan zitten: deed deugd.


Het publiek

Heeft lesvrije week en dartelde zodoende even doel- als zorgeloos in het rond.


Quote

Nee, joh. Je babbelt niet terwijl je danst.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234