null Beeld

Review: Rufus Wainwright (Koninklijk Circus)

De kerk liep leeg, het Circus vol: luisteren naar de geloofsbelijdenis van Rufus Wainwright levert een mens honderd karmapunten op.

'Mensen hebben vleugels,' fluisterde Gwendolyn Rutten me die nacht toe, 'dus jij ook. Vlieg nu maar, liefje, vlieg.' Maar levenloos bleef ik op de bank liggen. Ik heb geen vleugels. Rufus Wainwright wel. Of toch tenminste één, zo had ik vastgesteld in het Koninklijk Circus, één die hem wél naar ijle hoogtes gidste. Als Wainwright een pianotoets aanslaat weet je: hier komt drama van, en vlekkerig hartzeer.

'Een nicht is niet altijd de zus van een neef, ziet u'

In het verleden was dat vaak: circusdrama, en tot camp gepimpt vlekkerig hartzeer. Een nicht is niet altijd de zus van een neef, ziet u. Maar woensdagavond zat de kitsch 'm alleen in zijn das, in een getelefoneerd dialoogje in speelgoednederlands, en in een geinige verkleedpartij - zijn halfzus Lucy Wainwright Roche voorzag als Liza Minnelli een handvol songs van een mooie tweede stem. Maar voor het overige hield de eerstaanwezende Rufus het sober: piano of gitaar, stem, song.

De liedjes - Wainwright kwam zijn best of voorstellen - blijven natuurlijk wel theatrale winterhuizen. De zoon van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle schuimt nog altijd buffetten van Hartstocht, Hunker en Pijn af: een braderie van hooggestemd sentiment. En zo kwam het dat 'Vibrate' vol wild gemorste liefde en volslank verlangen zat. Dat 'The Art Teacher' als een herinnering klonk waar, zodra het stof is weggepoetst, weer hel zonlicht op schijnt. Dat 'Jericho', 'Les Feux d'Artifice t'appellent' en 'I Don't Know What It Is' de hunker naar jaren ver van hier door de zaal joegen. Dat 'Me and Liza', met die warme, wurgende samenzang, twijfelde tussen fruitig en ontroerend. En dat de twee nieuwe songs als meer van het goeie zelfde klonken: vrienden met exhibistionistische praatjes en een glas op.

De relativering van Al Die Grote Emoties kwam er tussen de nummers, telkens Wainwright de comedian in zichzelf naar boven duwde, en een enkele keer ook tijdens de songs - bijvoorbeeld toen ie in de bisronde plompweg de kluts verloor tijdens het aan Gerard Mortier opgedragen 'Poses'.

Tant pis: Wainwright blijft de conservator van de liefde uit het pre-Tinder-tijdperk - toen mensen nog vleugels hadden.


Het moment

'Pretty Things' en 'Foolish Love' kwamen elegant voorbijvaren in de bisronde, maar in de reguliere set zat ook nog 'Candles': a capella gebracht, en goed voor de grootste krop in m'n keel sinds Het Veldsla-incident uit m'n vroege jeugd - verder zal ik er niet over uitweiden.


Het publiek

Uiteraard was ze er, de regenboogposse die in Wainwright de Gay Messiah ziet, maar verder zag u er vooral gevarieerd uit - in leeftijd, geslacht en textuur.


Quote

'Eergisteren stond ik in Amsterdam. Ik was mijn stem kwijt, en besliste om dit liedje te skippen. Pas na de show, in de kleedkamer, herinnerde ik me de mail die ik daags tevoren gekregen had: een Nederlandse man zou zijn vrouw net tijdens dat nummer ten huwelijk vragen. I'm so sorry.' - Rufus Wainwright is niet altijd een Cupido. Al leert enige research dat hij 'Out of the Game' - het nummer dat hij inleidde - in Amsterdam wél gespeeld heeft.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234