null Beeld

Review: Rumplestitchkin - Small-Time Hero

Ons gedacht over 'Small-Time Hero', de eerste full-cd van Rumplestitchkin? Fraai! We zouden ook dat andere F-woord kunnen gebruiken - fantastisch - maar omdat we hier en daar een paar kleine bemerkinkjes hebben, houden we het voorlopig bescheiden. To...

Charlie Poel

Ons gedacht over 'Small-Time Hero', de eerste full-cd van Rumplestitchkin? Fraai! We zouden ook dat andere F-woord kunnen gebruiken - fantastisch - maar omdat we hier en daar een paar kleine bemerkinkjes hebben, houden we het voorlopig bescheiden. Toch: 'Small-Time Hero' is een debuut waar wij behoorlijk van onder de indruk zijn, en dat zonder gène naast 'Admiral Freebee' mag staan. 2003 is niet eens halfweg, en er zijn al twee Vlaamse klassiekers bijgeschreven: luxe!
Het verhaal van Rumplestitchkin begint zoals dat van (nou ja) álle Belgische groepen: met een finaleplaats in Humo's Rock Rally (in 1998). De wijde wereld lonkte - ondanks de lelijke groepsnaam - maar de werkelijkheid was anders: een platenlabel dat opgekocht en monddood gemaakt werd, een mini-cd die nauwelijks in de winkels raakte, een platenfirma die overkop ging... Maar vandaag ligt dus 'Small-Time Hero' in de rekken, een bekoorlijke verzameling popsongs. Invloeden? Alleen van goed volk: Red Hot Chili Peppers, eels, Lou Reed, de stoner- en gitaarrock van Queens Of The Stone Age en Foo Fighters, alles netjes ingebed in geraffineerde melodieën die zich meteen in het gehoor vastzetten. Neem bijvoorbeeld het openingsnummer en de eerste single, 'Voodoo Smile' (geproduceerd door Daan Stuyven). 'Oe-wie, I can set you free, I can lock myself in a monastry' en andere nonsens: wedden dat u ze meteen méé uitkraamt? Verderop bewijst Rumplestitchkin dat het ook ernstig kan, zie het miniatuurtje 'Favourite Line' (anderhalve minuut tristesse), het met een engelenkoortje opgesmukte maar lugubere 'Oe-Oeh' of het aan Lou Reed schatplichtige 'Sun on My Face'. Het liefst werken Thomas Devos en co evenwel naar een uitbarsting toe, bijna-landerig beginnen om met een eruptie van gitaargeweld te eindigen. Dat lukt niet in 'Big Bag Slide' (vintage Peppers, het zou een overschotje van hun 'Californication' kunnen zijn) maar wel in het powerpopperige 'Kissing Disease', in het prachtige 'Stairs', in 'Bubbles' en in het zwierige 'Oh Lord', dat grunge, een flard 'Strawberry Fields' en, alweer, Lou Reed samenbrengt. Voeg daar nog 'Honey's Dull' aan toe, een ouwertje van de mini-cd, én de wetenschap dat Rumplestitchkin dit alles live moeiteloos neerzet (zelf gezien!), en de festivalorganisatoren zouden zich nu al in rotten van drie moeten beginnen op te stellen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234