null Beeld

Review: Ry Cooder - Chávez Ravine

Op weg naar onze kille werkplek, fietsend door het sombere wasteland van kantoren, braakliggende lappen grond, en nergens heen leidende zijwegen, mijmeren wij weleens over de keuterboeren die hier ooit hun koebeesten bij elkaar dreven, of tijdens de ...

Op weg naar onze kille werkplek, fietsend door het sombere wasteland van kantoren, braakliggende lappen grond, en nergens heen leidende zijwegen, mijmeren wij weleens over de keuterboeren die hier ooit hun koebeesten bij elkaar dreven, of tijdens de oogst kouwe koffie uit gedeukte bidons dronken. Weemoedige ochtendgedachten over mistige akkergronden en weilanden van weleer.

In plaats van daarover te foeteren zoals wij (hey, we zijn tenslotte Vlamingen!), heeft Ry Cooder er een conceptplaat over gemaakt. Niet over het kantoorpark Bessenveld in Diegem, mind you, maar over de teloorgang van de Latino-volkswijk in de Chávez Ravine-vallei in Los Angeles, die in de jaren vijftig door bouwpromotoren werd platgegooid om er onder andere de baseballclub The Dodgers te huisvesten. Onontbeerlijk bij 'Chávez Ravine' is het dikke cd-boekje met de teksten (in het Engels en het Spaans, er wordt in beide talen gezongen), archieffoto's, facsimile's van kadasterplannen, schetsen en bouwplannen en een woordje uitleg bij elk van de vijftien songs. Want 'Chávez Ravine' is een échte conceptplaat: het verhaal is minstens zo belangrijk als de muziek. Dat leidt twee keer tot drammerigheid: 'Don't Call Me Red' klinkt de eerste paar keren behoorlijk indrukwekkend, maar ondergaat daarna het lot van álle luisterspelen: men weet het wel. In hetzelfde bedje ziek is ook het ruim acht minuten durende 'El U.F.O. Cayó': het verhaal van een stel buitenaardsen die de bewoners voor de naderende uitdrijving komt waarschuwen, klinkt te gekunsteld.

De rest van de plaat: alleen maar mooie momenten, en een dwarsdoorsnede van Ry Cooders muzikale verleden & heden. Nummers die aan het beste uit zijn soloplaten herinneren (het tintelende 'Corrido de Boxeo' doet aan 'He'll Have to Go' op 'Chicken Skin Music' denken; Little Willie G. zingt het verrukkelijk Coasters-b-kantje '3 Cool Cats' van Leiber/Stoller); atmosferische, filmische liedjes (yep, de 'Paris, Texas'- en 'Long Riders-soundtracks zijn niet veraf - zie ondermeer het broeierige, door Ersi Arvizu gezongen 'Muy Fifí'); wereld- & Latino-muziek. Op die conjunto- en corrido-liedjes uit de tijd van toen en van nu, schitteren gastzangers én oud-Chávez Ravine-inwoners als Lalo Guerrero en Don Tosti, beiden intussen op hoge leeftijd overleden.

Hoogtepunten uit een conceptplaat lichten is een netelige zaak, maar doe voor ons toch maar de verleidelijke slow 'Poor Man's Shangri-La', het onweerstaanbare 'Chinito Chinito', het Waits-achtige 'It's Just Work for Me', 'Barrio Viejo', 'Ejercito Militar' en het indrukwekkende '3rd Base, Dodger Stadium'. Nieuwe fans zal Ry Cooder met 'Chávez Ravine' wellicht niet winnen, maar de oude getrouwen en andere connaisseurs van eerlijke muziek zal dát aan de reet roesten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234