null Beeld

Review: Ryan Adams - 29

Alsof het een prestatie van olympische omvang betreft en het oneindig veel straffer is dan wat u en wij dágelijks moeten doen om de kost te verdienen: zo bewonderend wordt er gedaan over het feit dat Ryan Adams dit gezegende jaar 2005 'maar liefst d...

Charlie Poel

Alsof het een prestatie van olympische omvang betreft en het oneindig veel straffer is dan wat u en wij dágelijks moeten doen om de kost te verdienen: zo bewonderend wordt er gedaan over het feit dat Ryan Adams dit gezegende jaar 2005 'maar liefst drie cd's heeft uitgebracht'. De dubbele 'Cold Roses', onlangs 'Jacksonville City Nights' (herlees beide recensies op www.humo.be) en nu dus '29', het sluitstuk van die onbedoelde trilogie. Gemakshalve zou men in deze iPod-tijden het beste van de drie cd's in een 'Ryan Adams 2005'-afspeellijst kunnen vatten, om aldus één volwaardige cd over te houden (veel goedkoper), maar van samenhang zou er dan geen sprake zijn, daarvoor wijken de drie platen thematisch én muzikaal te sterk van mekaar af. Niet doen dus.

De (Britse) pers buitelt over elkaar heen om '29' te bejubelen, en daar begrijpen wij nu eens niks van. Elke beluistering (en we zitten intussen aan beurt nummer acht) kregen wij een grotere hekel aan het geweeklaag en het gemekker op '29'. En voor u ons van een Ryan Adams-fobie verdenkt: wij koesteren zelfs 'Demolition' (uit 2002) en vinden de rest van zijn werk ronduit geniaal!

Met '29' zoekt Adams aansluiting bij 'Heartbreaker', zijn singer-songwriter-meesterwerk uit 2000 (zelfde producer: Ethan Johns), maar door de minimalistische instrumentatie komt dit keer alle nadruk op de teksten te liggen. En die staan stijf van tenenkrullend zelfbeklag. Meermaals hebben wij tijdens de luistersessies geroepen: 'Snuif en zuip wat minder, you soft prick, en krab liever eens aan uw kloten!' Absoluut dieptepunt in dezen is 'The Sadness': 'The sadness is mine, the sadness is mine' snerpt Adams, als een verongelijkt kind dat zijn speeltje niet wil delen. Ook muzikaal is het op '29' somberte troef. Slechts twee keer mag het wat opvallender: in het misleidende openings-, tevens titelnummer 'Twenty Nine', een groezelige maar fijne rockabilly (Ryan goes Sun Records), en in de fandango 'The Sadness'.

Er staan enkele pareltjes op '29' - het blijft tenslotte Ryan Adams, wie anders kan liedjes schrijven als 'Nightbirds' (piano, noise-gitaar, percussie, mandoline) of het acht minuten durende, Neil Youngiaanse 'Strawberry Wine' (akoestische gitaar, ukulele, guitarone) - maar aanbevelen durven wij deze plaat van geen kánten: u zou in deze donkere dagen maar eens uw polsen willen oversnijden en daarbij de geschikte soundtrack zoeken! En als u ons nu wilt verontschuldigen: wij moeten naar een feestje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234