null Beeld

Review: Ryan Adams & The Cardinals - Jacksonville City Nights

Op de hoes een vrouw met de handen in het haar; op de achtergrond schemert een saloon. Rechtsboven, in een lettertype dat weinig ruimte voor twijfel laat, de naam van de cowboy en zijn hulpjes. Daaronder de titel: 'Jacksonville City Nights'. Voor je ...

Nicolas Quaghebeur

Op de hoes een vrouw met de handen in het haar; op de achtergrond schemert een saloon. Rechtsboven, in een lettertype dat weinig ruimte voor twijfel laat, de naam van de cowboy en zijn hulpjes. Daaronder de titel: 'Jacksonville City Nights'. Voor je de cd in de stereo schuift, weet je al dat Ryan Adams dit keer volop de countrykaart getrokken heeft, en dat afscheid & spijt nog immer de thema's van het huis zijn. Adams gebruikt woorden als 'goodbye', 'miss' en 'stay' zoals Bruce Springsteen 'car', 'drive' en 'street' - om zijn verhalen aan op te hangen - en hij kan, net als Springsteen, keer op keer hetzelfde verhaal vertellen en toch blijven boeien.

Alleen wil het dit keer niet altijd lukken met de muziek. De dubbelaar 'Cold Roses', de eerste van drie beloofde releases dit jaar, was wat ons betreft een absolute voltreffer; 'Jacksonville City Nights' is dat niet, hoewel er voldoende parels op staan. 'A Kiss before I Go' had van Charlie Rich kunnen zijn: een zacht wiegend, schaamteloos sentimenteel en van weemoed doortrokken nummer waarin - voor het eerst maar niet voor het laatst op deze plaat - afscheid wordt genomen. 'The End' lijkt dezelfde weg op te gaan, tot Adams in het refrein alle registers opentrekt voor het tweede afscheid - als hij drie keer na mekaar klagend 'The End' zingt, doet het pijn. 'Hard Way to Fall' is tamelijk onopvallend en al net iets te vaak gehoord. Volgt de sleper 'Dear John', en daar gaat Adams, geflankeerd door Norah Jones (waaróm?), uit de bocht. Het nummer had duidelijk het emotionele hoogtepunt van de plaat moeten vormen en duurt dik vier minuten, maar het lijken er wel tien.

'The Hardest Part' ('The hardest part is loving somebody that cares for you so much' - die zit!), een typische Adams-kraker, biedt gelukkig onmiddellijk eerherstel, en ook het mooi georkestreerde 'Peaceful Valley', 'My Heart is Broken' - (très Flying Burrito Brothers) en 'September' (een nummer over de dood, dat meest drastische afscheid) mogen er wezen. Wat is dan het probleem? Dat er vijftien nummers opstaan, tiens; dat wij net iets te weinig midscheeps getroffen werden, en dat verschillende nummers de revue passeren zonder dat je even opkijkt, wat we van Adams niet gewend zijn. Bonustrack 'Always on My Mind' is nog een leuke uitsmijter - hij, met al zijn expertise in berouw, mag zich aan dat nummer wagen, The Pet Shop Boys niet - maar dat belet niet dat we reikhalzend uitkijken naar release nummer drie, die nog vóór 31 december in de rekken zou moeten liggen. Benieuwd of hij het haalt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234