null Beeld

Review: Ryan Bingham op Rock Werchter 2016

Ryan Bingham is de perfecte man: tall, dark, handsome , een hoop emotionele problemen, een zwarte akoestische gitaar en een stem alsof hij zijn sinds zijn dertiende door de Texaanse woestenij heeft gestrompeld, onderweg alleen ratelslangen heeft gegeten, whiskey en moonshine heeft gedronken en consequent Marlboro-sigaretten met een afgescheurde filter heeft gerookt. Het blijkt dat we er niet eens zoveel naast zitten. Zijn bio leest als Texaanse mythologie: hij is opgegroeid in een hoerenhuis langs een stoffige zandweg in het rurale New Mexico, zijn ouders heeft hij beiden verloren aan de drank en vanaf zijn zeventiende heeft hij als een professionele Rodeo-cowboy in het zuiden van de Verenigde Staten rondgezworven.

'Welkom in The Barn!', schreeuwt de aankondiger door de microfoon. Een begrijpelijke fout. Bingham heeft KluB C officieel omgedoopt tot The Roadhouse. Met een 'Howyadoin urrbody?' geeft hij het startsein in een amper gevulde tent. Na al het tweede liedje zijn we omringd door nieuwe gezichten. Binghams ogen zitten vastgeroest in een constant turende Clint Eastwood-blik - het heeft vast iets te maken met te lang in de Texaanse zon turen. Het geluid wat door de KluB C galmt: elektrische stoffige sepia stampcountry in de geest van Steve Earle , de teksten van Townes Van Zandt, de rebellie van Bob Dylan en hier en daar een vleugje Tex-Mex Chicano-rock van Los Lobos. Voor Werchter heeft hij zijn band, The Dead Horses, die bestaat uit een paar Bingham-klonen en een stokoude grijsaard die makkelijk hun vader had kunnen zijn, meegenomen en heeft hij zo zijn traditionele singer-songwriter bezetting uitgebreid met een viool, een mandoline, een harmonica, drums, en elektrische gitaren. Qua sound blijft het ver weg van het commerciële en gladde Nashville. Zo is er veel ruimte voor razendsnelle virtuoze rockabilly jams die haast een psychedelische dimensie geven aan het geheel.

In de tweede act zingt Bingham met een nek vol kloppende aders en ritmisch op en neer gaande schouders, over zijn moeder, depressie en de dood. De grijsaard laat de viool huilen terwijl hij spastisch met dichtgeknepen ogen en op elkaar geklemde tanden op het podium stuitert. Een melancholisch gevoel maakt zich van ons meester. We stellen ons de desolate woestenij met tuimelkruid voor waar de nummers zijn bedacht.

De band eindigt zoals ze zijn begonnen met harde rauwe uptempo rag-country. Het levert een oorverdovend applaus op van de nu haast volledig gevulde tent. Schijnbaar geamuseerd kijkt de zwarte cowboy van onder zijn hoed de tent in en ziet dat het goed is.


Het moment

Wanneer de band in de vierde versnelling schiet tegen het einde van 'Southside of Heaven'.

Of... Een knaap vooraan met een strohoed die volledig losgaat op het moment dat zijn tronie op het grote scherm verschijnt.


Quote

'We got the best violin player in the world. He can get it, get it and get it sum mo!', gromt Bingham stoer van onder zijn cowboyhoed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234