Review: Satellite City - Map & Guide

Op de debuutplaat van Satellite City hoorde Onze Man anderhalf jaar geleden nog 'het soort afgestofte rock dat wij met slechte tavernes en een nevenpodium van Marktrock associëren'. Hij vond het op de valreep toch nog een aardig plaatje; Onze Ma...

Op de debuutplaat van Satellite City hoorde Onze Man anderhalf jaar geleden nog 'het soort afgestofte rock dat wij met slechte tavernes en een nevenpodium van Marktrock associëren'. Hij vond het op de valreep toch nog een aardig plaatje; Onze Man heeft een peperkoeken hart.

'Map & Guide' een aardig plaatje noemen, zou getuigen van een hart van beton. Wat wij op de nieuwe van ex-Metal Molly Allan Muller - als songschrijver, zanger, gitarist en deeltijds bassist méér dan het zenuwcentrum van Satellite City - hoorden, associëren wij doorgaans met lang op voorhand middels paginagrote advertenties in gespecialiseerde Britse magazines aangekondigde topgroepen. Pop waar men niet naast kan luisteren, songs zo puur dat de marketingafdeling - mocht 'Map & Guide' niet in eigen beheer zijn uitgebracht - het die week kort had kunnen houden: Studio Brussel én Radio 1. Om u een idee te geven: als wij uit de platen die deze week in onze jukebox zaten ('Real Gone' - Tom Waits, 'Niño Rojo' - Devendra Banhart, 'Is All over the Map' - Giant Sand, 'Leave Home' - Ramones, en dus 'Map & Guide') onze top-5 zouden moeten plukken, zitten daar minstens twee songs van Satellite City in. Minstens!

Komen daarvoor in aanmerking: 'Evangeline', 'Break & Burn', 'Life = A River' (met Patrick Riguelle aan het slide-ijzer) en vooral 'Ocean Floor', dat naar onze bescheiden mening het niveau haalt van - wij hadden het binnen de landsgrenzen ook niet voor mogelijk gehouden - 'Everybody Knows This Is Nowhere' van Neil Young & Crazy Horse, en dat terwijl de tekst uit welgeteld één regel bestaat ('I got a funny feeling, like I'm sinking to the ocean floor'). Als het niet meer moet zijn, moet het niet meer zijn.

'Big Excuse' doet vijf seconden lang aan Nick Drake denken maar loopt al na vier maten op eigen benen, 'Welcome' had met toevoeging van een grote boodschap van Ben Harper kunnen zijn, en 'Nothing to Me' is behalve het kortste (2 minuten) ook het zwakste nummer op de plaat.

Laten we Allan Muller een compliment geven waarvan we weten dat hij het zal koesteren: 'Evangeline' was al een song van The Band, maar de naamgenoot van Satellite City is, met het zonlicht vanuit de juiste hoek, minstens even mooi. Well done én rare: faut le faire.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234