null Beeld

Review: Saul Williams - Saul Williams

Noem ons ouderwets, maar als wij weer eens zo'n poenig rappertje dat te lang in het krachthonk heeft gezeten over het scherm zien paraderen met drie siliconen troela's aan iedere arm, denken we nostalgisch terug aan de tijd dat hiphop nog gevaarlijk ...

Noem ons ouderwets, maar als wij weer eens zo'n poenig rappertje dat te lang in het krachthonk heeft gezeten over het scherm zien paraderen met drie siliconen troela's aan iedere arm, denken we nostalgisch terug aan de tijd dat hiphop nog gevaarlijk was: de tijd dat Public Enemy in commandostijl de Ancienne Belgique innam, dat Paris vitriool in ons gezicht spuwde (check z'n onverwoestbare 'The Devile Made Me Do It' uit!) en dat Michael Franti (tegenwoordig een sympathieke softie, maar niettemin een softie) met Disposable Heroes of Hiphoprisy schuimbekkend heilige huisjes omverschopte. De enige rapper die ons déze eeuw de stuipen op het lijf heeft gejaagd, heeft vier jaar lang zijn bek gehouden. Maar Saul Williams moet dan ook zuinig zijn op zijn talenten: meneer is eerst dichter, daarna acteur, en als er dan nog tijd overschiet, wil hij nog weleens een plaatje in elkaar draaien.

'Saul Williams', het vervolg op z'n debuut 'Amethyst Rock Star', ligt vanaf vandaag in de winkel, en de kans is groot dat u 'm in de rockbakken moet gaan zoeken: geen wonder als je weet dat Williams zijn muzikanten gerekruteerd heeft uit System Of A Down, The Mars Volta en wijlen Rage Against The Machine. Zware gitaren en industrial sounds roepen de glorietijd van Nine Inch Nails op ('Telegram'), wekken Mark Stewart & The Maffia uit de doden op ('Grippo') of stutten de beste hypernerveuze rocksong in tijden ('Control Freak'). En zelfs als Williams nauwelijks meer dan een piano achter zich heeft ('Talk to Strangers'), klinkt hij nog als een onheilsprofeet.

Niet dat de man drie kwartier lang over de luisteraar heen walst: hij toont zich soms ook aangrijpend ('Black Stacey', over de moeilijke coming of age van een zwarte domineeszoon, leest als het verhaal van z'n eigen jeugd) en kwetsbaar ('Surrender (A Second to Think))', en bouwt zelfs een liedje rond een dwarsfluit ('Notice of Eviction'). Soms slaat hij aan het dichten (het Aap-Noot-Mies-rijmpje 'African Student Movement'), maar hij kiepert net zo lief een waterval van woorden over de luisteraar uit. Zoals in 'Act III Scene 2 (Shakespeare)', een vocaal gevecht met RATM-frontman Zack de la Rocha, waarin 'Julius Caesar' wordt verplaatst naar een slagveld in Irak. 'And when the power hungry strike, they strike the poorest of man. And if you dare put up a fight, they'll come and fight for your land. And they'll call it liberation or salvation.'

Alles van waarde is weerloos, behalve Saul Williams: die mept óns weerloos. En u?

(Saul Williams speelt op donderdag 30 juni op Rock Werchter.)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234