null Beeld

Review: Savages op Les Nuits Botanique

Dankzij Savages weten we dat Lily Allen nog in leven is. Toen de meiden onlangs bij 'Jools Holland' kwamen aanlopen, twitterde Lily Cooper- zoals de ex-zangeres zich tegenwoordig als getrouwde moeder van twee laat noemen: ‘Ian Curtish’.

Katia Vlerick

Enigszins terecht: ook op Les nuits Botanique waren ze al bij het derde nummer van de - het hijgerige, dwingende, intense ‘She Will’ - van de partij: de schokkerige Ian Curtis-bewegingen van frontvrouw Jehnny Beth.

Maar Lily-wat-ook-je-naam-moge-zijn-tegenwoordig: ga koekjes bakken voor het werkvolk dat de dakgoot komt repareren. Drie ijzersterke muzikantes en een qua stembereik eerder beperkte, maar wel degelijk charismatische frontvrouw: ons verdict over Savages live loopt gelijk met dat van hun debuutplaat ‘Silence Yourself’.

De ritmesectie Ayse Hassan (bas) en Fay Milton (drums) staat zo strak als een gebalde vuist, de nu eens krassende, dan weer melodieuze gitaren van Gemma Thompson zijn het bindmiddel van de songs. Met haar androgyne looks (ze zou de liefdesbaby kunnen zijn van Rhys Webbvan The Horrorsen Keira Knightley), haar sobere zwarte overall en haar intense speelstijl is Thompson evenveel frontvrouw als Jehnny Beth.

Da’s alleen maar goed, in mindere songs als het meanderende ‘Flying To Berlin’ was die laatste ons even kwijt - haar transparante witte hemdje sprak nog steeds tot verbeelding, de eentonigheid van haar stem viel pijnlijk op. Een probleem dat zich niet stelde in uptempo werk als ‘City’s Full’, ‘I Am Here’, ‘Shut Up’ en ‘Husbands’: ook live blijven dit zweepslagen van nummers.

Er is trouwens een gat in de markt voor een ‘Fifty Shades of Grey’ gericht op midlifendemannen. Toen Jehnny Beth aan het eind om bollenkoek vroeg in ‘Hit Me’, lichtten de ogen van het troepje grijze muziekliefhebbers (die vast en zeker ooit jongensfantasieën hebben beleefd op platen van Lydia Lunch en Karen Finley) achter ons op. En we willen vooral niet weten welke fysieke reacties ze nog vertoonden.


Hoogtepunt

Het hele concert lang speelde bassiste Ayse Hassan met gesloten ogen, relaxter-dan-relaxt kauwgum kauwend en in haar baggy trousersheupwiegend alsof ze de Madchester-dagen had beleefd aan de zijde van Ian Brown, Mani én Bez. Het is geleden van Annie Holland bij Elastica dat we een uit zo’n onwrikbaar je m’en foutismeopgetrokken bassiste hebben gezien.


Dieptepunt

‘Strife’ blijft een anthem. Maar toch: die avond in de Orangerie (de echo? iets met wateraders?) daagde het ons ineens hoezeer de gitaarriedel aanleunt bij iets van The Cult waaraan de wereld niet meer herinnerd wil worden. Iets met bandana’s en leren broeken.


Quote

1. ‘This is a new song called ‘Fuckers’. Over de vele fuckers die je tegenkomt in je leven.’ Jehnny Beth over de beweegredenen achter een nieuw nummer.

2. ‘They blew me away.’ Robin Proper Sheppard van Sophia stond naast ons in de zaal en was nogal onder de indruk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234