Review: Seasick Steve op Dranouter

Quizvraagje: wat hebben een wieldop van een Morris Minor, een leeg blik bier en een bezemsteel gemeen? Als nu net ‘niets’ antwoordde, hebt u gelijk. Maar samen maken ze wel een verdomd goeie gitaar. Of toch als ze bespeeld wordt door een door het leven beslagen zeventiger.

Het past allemaal in het kraam van Seasick Steve, iedereens favoriete hobo met een leven achter hem dat alleen maar kan leiden tot een vroege dood in de goot of een verdienstelijke carrière in de blues. Steve heeft alletwee doorstaan. In die volgorde. De muziek die hij brengt klinkt er ook naar, ook op Dranouter weer: levenswijsheden verpakt in blues die even aanstekelijk was als de muggen in het moeras waar die is ontstaan. Steve spreekt guitar uit als gitt-arr, met dat zuidelijke accent, en daarom houden we van hem.

De vorige keer dat we onze favoriete zeezieke zagen, kwam niemand anders dan John Paul Jones van voormalig vriendenclubje Led Zeppelin mee de noemer ‘derde leeftijd’ vrolijk in de kloten schoppen. Jones was er deze keer niet bij, maar wel nog van de partij: de uitstekende drummer Dan Magnusson, waarin Steve nog steeds een even haveloze en dus uitermate geschikte metgezel heeft. Twee muzikanten, geen bas, geen erg.

Tot diep in de nacht bleef Steve u en ons vertellen hoe het zat met het leven, in de vorm van songs als Thunderbird, Chiggers, Never Go West en Dog House Boogie. Laat je niet verblinden door die verfomfaaide gitaren, ook al is er dan een gebouwd uit een wieldop gekregen van Jack White en een andere uit een sigarenkist. De muziek zit binnenin hem. Of dat zouden we toch zeggen als we het zelf niet zo verdomd melig vonden. Maar het is wel wáár.


Hoogtepunt?

Nog steeds het wondermooie Walking Man, waarbij Steve zelf het publiek ingaat om een bevallige deerne te zoeken om haar de tekst toe te zingen. De keuze viel vrijdag op een zekere Lies, die meteen de mooiste liefdesverklaring kreeg die ze ooit had gehad van een bebaarde zeventiger.


Dieptepunt?

Even na twaalven, toen de groep chiromeisjes naast ons plots besefte dat het zaterdag geworden was, en ze luidkeels happy birthday begonnen zingen voor hun vriendin. Attent, maar wij waren net aandachtig aan het luisteren naar hoe Steve uitlegde hoe hij een gitaar gebouwd had uit een sigarenkist en een spatel. Ga ergens anders jarig zijn.

Blikvanger?

Steve zelf. Die baard, dat houthakkershemd, die versleten jeans, dat T-shirt met die tractor op en die versleten glimlach en pretoogjes. Zijn doe-het-zelfgitaren zouden bijlange niet zo speciaal zijn mochten ze door iemand met een manicure bespeeld worden.


Quote?

If you’re gonna sing a song about wine, you gotta drink some wine - Levenswijsheid nummer één van Seasick Steve, waarop hij de fles stevig aan de lippen zette. Nog maar het tweede nummer van de avond, maar aan de rest van de avond te zien zong Seasick Steve op Dranouter veel liedjes over wijn.


Applausmeter?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234