null Beeld

Review: Sheryl Crow - C'mon, c'mon

Als het al eens zomert in mijn oude moeë hoof - op afroep na de kantooruren te bezichtigen - dan neurie ik daar de laatste tijd verdacht veel 'Soak up the Sun' van Sheryl Crow bij: prachtsong, met achtergrondkoren - courtesy Liz Phair - die zoemen a...

Als het al eens zomert in mijn oude moeë hoof - op afroep na de kantooruren te bezichtigen - dan neurie ik daar de laatste tijd verdacht veel 'Soak up the Sun' van Sheryl Crow bij: prachtsong, met achtergrondkoren - courtesy Liz Phair - die zoemen als de Beach Boys in hun beste tijd.

Toen ik de eerste keer de clip zag, herkende ik Crow trouwens niet: zij lacht weleens een - zij het verlegen - lachje, wat volgens mij een première is, want het meisje staat in de persoonlijke videotheek in mij oude moeë hoof gerangschikt onder de d van donker & down. Dat is vooral te wijten aan haar laatste studio-cd ('The Globe Sessions'), die volstond met lamento's over dode liefdes en dode geliefden.

't Mens zit vol bindingsangst: zij dwaalt van bekend bed naar bekend bed, maar wil nergens haar ei leggen, want uiteindelijk is ze liever vol van zichzelf dan van een ander.

'C'mon C'mon', het lied dat wij kenners de titelsong plegen te noemen, is zo'n bitterzoete twijfelaar: C'mon c'mon, break my heart again for old times' sake neuzelt Crow op een ledikant van uitwaaierende gitaren, een beetje zoals haar grote vriendin Stevie Nicks, die trouwens ook meezingt. 'It's So Easy' is dan weer hogelijk romantisch: in de ranke rug gesteund door de uit mist en verten opgetrokken stem van Don Henley croont zij een lekker eind weg. Boodschap: vol verlangen klopt ons hartje maar weer laat de (ge)liefde ons in de steek. Het kan niet omdat het niet kán.

Crow is een southern belle die opgroeide met de platen van Lynyrd Skynyrd onder haar hoofdkussen: haar songs worden gedragen door bonkige akkoorden en reminiscenties aan de jaren zestig, zoals in de lichtjes daverende rocker 'Lucky Kid', met fijne gestoorde gitaren en een melodie die een aangetrouwde neef is van 'Venus' van Shocking Blue. Ook 'It's Only Love' is phat: half wauwelend gezongen en thematisch verwant met 'If It Makes You Happy': liefde kan leuk zijn, maar een gemiddeld mens wordt er manisch-depressief van. En de violen kleuren daar perfect bij, alsook de achtergrondzang van professionele deegsliert Gwyneth Paltrow.

In 'Abilene' horen wij de waanzin van Keith Richards' eeuwigdurende riffs: ik ben daar geheel voorstander van, maar helaas is de song zelf maar zo en zo. Ook 'Hole in My Pocket' komt - in tegenstelling tot Crow zelf, naar het schijnt - niet echt van de grond, en 'Weather Channel' is slechts een skelet van een song: sobere akoestische gitaren en de country-whine van Emmylou Harris beloven veel maar de song zelf is slappe kruidenthee.

Afsluiter 'Missing' is bekend en maakt iéts goed, maar niet alles: triest maar zachtjes meezingbaar terwijl men gepijnigd naar d'een of d'andere einder staart.

Nee, geef mij dan maar 'Soak up the Sun': 'it's not having what you want but wanting what you have', en dat dan de hele zomer op repeat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234