null Beeld

Review: Side Effects

Dit is ‘m dus, de allerlaatste bioscoopfilm van Steven Soderbergh. Soderbergh, die tussen 1989 - toen hij op zesentwintigjarige leeftijd de indiewereld op stelten zette met de omstreden Gouden Palm-winnaar ‘Sex, Lies and Videotape’ – en 2013 als een supersnelfilmende kameleon heen en weer flitste tussen alle mogelijke genres (van thrillers over sociale drama’s tot documentaires), tussen grote studiofilms (‘Erin Brockovich’) en moeilijk verstaanbare experimentjes (‘Full Frontal’), en tussen gigantische kaskrakers (de ‘Ocean’-franchise) en dramatische flops (‘Che’), heeft er namelijk genóég van.

Erik Stockman

Genoeg van het medium cinema, dat hem de laatste jaren steeds minder kon prikkelen. Genoeg van de conventionele narratieve structuren waarin hij altijd maar diende te werken.

Genoeg van de grootschalige tentpole-films (genre ‘Lord of the Rings’) die de multiplexen als een onwrikbaar bezettingsleger inpalmen, genoeg van de overnadrukkelijke soundtracks die de meeste films tegenwoordig ontsieren, en genoeg van de creatieve inmenging van de geldschieters en de producenten, die hun regisseurs als vee behandelen.

Genoeg van de toeschouwers, ook, die alleen nog maar leeghoofdig entertainment op hun bord geserveerd willen zien en met geen stokken naar een subtiel drama te krijgen zijn – de bekende frustraties van de artiest die wil vlammen en spetteren en vonken, maar die met zijn hoofd tegen de grenzen en de versperringen van het systeem knalt.

Of ‘Side Effects’ nu werkelijk Soderberghs zwanenzang is, willen we nog weleens zien (wedden dat het bloed vroeg of laat kruipt waar het niet gaan kan?), maar dat hij ervandoor gaat zonder knaller - een film met de glinsterende allure van 'Traffic' of 'Che' - is een feit.

‘Side Effects’ neemt je mee naar de wereld van de farmaceutica - een vreemde, schimmige wereld waar heel veel poen op het spel staat, waar patiënten pillen slikken als tictacjes, waar artsen à volonté knoeien met doktersbriefjes, en waar psychiaters er niet voor terugdeinzen om zich tegen forse vergoedingen voor de kar te laten spannen van farmaceutische multinationals.

De plot draait rond een door paniekaanvallen en depressies geteisterde jongedame (Rooney Mara) die onder invloed van de bijwerkingen van een gloednieuw medicijn - haar voorgeschreven door de gladde Dr. Banks (Jude Law) - een afschuwelijke moord begaat.

Je bent er zeker van dat je naar een bittere aanklacht tegen de verderfelijke pillencultuur zit te kijken, maar ineens trekt Soderbergh, die snoodaard, de mat met een brede grijns onder je voeten vandaan en laat hij de film metamorfoseren in een genietbare, boordevol verrassingen en plotwendingen stekende whodunit.

Soderberghs regie oogt naar goede gewoonte bijzonder soepel, de acteurs – onder wie Channing Tatum en de überijzige Catherine Zeta-Jones - kwijten zich voortreffelijk van hun taak, en de vraag 'Hoe zit dat hier nu in mekaar?!' houdt je tot in de laatste scènes stevig tegen de rugleuning van je zeteltje gedrukt, maar zoals wel vaker bij Soderbergh krijg je de indruk dat de cineast meer begaan is met de stijl dan met de karakters, en meer belangstelling heeft in het spel met de genreconventies dan in het eigenlijke drama.

En Soderbergh? Die gaat vanaf nu schilderen, schrijven en televisieseries produceren. Vind jezelf maar snel terug uit, Steve, en kom daarna maar gewoon terug.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234